
صبح زود، هنوز چشمهایم کامل باز نشده بود که صدای زنگ گوشی بلند شد. با عجله آن را برداشتم و دیدم فقط پیام بانک است: «موجودی حساب شما کافی نیست.» چند لحظه به صفحه خیره ماندم و گفتم: «بالاخره یکی پیدا شد که از خودم هم زودتر بیدار شود و حالم را بگیرد.»
برای اینکه روحیهام بهتر شود، تصمیم گرفتم چای درست کنم. کتری را روشن کردم، اما برق رفت. کبریت برداشتم، اما گاز تمام شده بود. خواستم به دوستم زنگ بزنم، اما اینترنت قطع بود. همانجا فهمیدم زندگی دارد با دقت و برنامهریزی، تمام راههای امید را یکییکی میبندد.
در نهایت کنار پنجره نشستم و به خیابان نگاه کردم. همسایهی روبهرویی هم کنار پنجره ایستاده بود. از دور برایش دست تکان دادم؛ او هم دست تکان داد. برای اولین بار آن روز، ارتباطمان بدون اینترنت، برق و موجودی حساب برقرار شد؛ البته معلوم نبود این ارتباط هم تا چند دقیقهی دیگر قطع نشود!
Vibe Writing