
در قلب شهری شتابزده، ساعتی عظیم و مغرور در میانهی میدان ایستاده بود و با تیکتاکهای یکنواختش، ثانیهها را به بند میکشید. عابران غرق در روزمرگی، سر به زیر و چشمدوخته به عقربهها، در هراس از دست دادن زمان میدویدند. اما درست بالای سر این همهمهی خاکستری، پرندهای کوچک و سبکبال در زلالی آسمان چرخ میزد؛ موجودی رها از خطکشی دقایق که ضربان زندگیاش را نه با گردش چرخدندهها، بلکه با نوازش باد و اوج پرواز کوک میکرد.
روزی ساعت با طنین فلزی و سنگین خود، به سبکسری پرنده تاخت و بانگ زد: «چرا چنین بیپروا و هرز بال میگشایی؟ مگر ارزش زمان را نمیدانی که من با نظمی استوار آن را به بند میکشم و تو بیپروایانه هدرش میدهی؟» پرنده با لبخندی آرام و چرخشی در هوا پاسخ داد: «تو تنها ظرفِ زمان را اندازه میگیری، اما من آن را مینوشم؛ تو اسیر گذشته و نگران آیندهای، حالآنکه من حقیقت زندگی را در تپش همین لحظهی اکنون یافتهام و نیازی به قفس نظمِ تو ندارم.»
پاسخ پرنده، سکوتی ژرف در دل هیاهوی میدان جاری ساخت و چرخدندههای مغرور ساعت را برای لحظهای در حیرتی عمیق فرو برد. ساعت دریافت که عمری دراز به شمارش زندگی پرداخته، بیآنکه هرگز آن را زیسته باشد؛ فهمید که زمان، قفسی از تیکتاکهای بیامان نیست، بلکه پهنهی بیانتهای اکنون است که تنها در بالهای گشوده و دلهای حاضر معنا پیدا میکند.