
پروفسور «شمسالدین»، فیلسوفِ همیشه اخموی دانشگاه، سالها بود که تلاش میکرد فرمولی ریاضی برای تعریف «زیبایی مطلق» پیدا کند. روی تختهسیاه اتاقش پر بود از نمودار تقارن، نسبت طلایی و مشتقات پیچیده. آن روز هم عینک تهاستکانیاش را روی بینی جابهجا کرد، به کلاغ چاقی که روی شاخه درخت روبهروی پنجره نشسته بود خیره شد و زیر لب غرید: «هیچ تناسب هندسی در این پرنده سیاه دیده نمیشود؛ ابداً زیبا نیست!» کلاغ هم انگار متوجه نگاه نقادانه استاد شده باشد، قار بلندی کشید و یک گردوی درشت را درست روی شیشه ماشین پارکشده رئیس دانشکده رها کرد تا بشکند.
در همین حین، خدمتکار بازنشسته دانشگاه با یک فنجان چای دارچین و لبخندی پهن وارد اتاق شد و گفت: «استاد، پاییز را تماشا کردید؟ چه رنگهایی دارد این برگها!» پروفسور دستش را با کلافگی تکان داد و گفت: «مشکل همینجاست مشرجب! نور بازتابی از کلروفیل در حال تجزیه است، امپرسیونیستها الکی شلوغش کردهاند!» اما مشرجب بدون توجه به تئوریهای استاد، فنجان را روی میز گذاشت و گفت: «نمیدانم کلروفیل چیست، ولی وقتی بوی خاک نمخورده با دارچین قاطی میشود، انگار تمام استرسهای دنیا دود میشود و میرود هوا.»
پروفسور لحظهای سکوت کرد، فنجان گرم را در دست گرفت و اولین جرعه را نوشید. ناگهان نسیمی خنک از لای پنجره پرده را به رقص درآورد و کلاغِ روی درخت با پیروزی نیمی از مغز گردوی شکستهشده را به منقار گرفت و با بالهایی که زیر نور مایل عصر میدرخشیدند، اوج گرفت. لبخند محوی روی صورت جدی استاد نقش بست؛ قلمش را برداشت، تمام فرمولهای پیچیده روی تخته را پاک کرد و با خط درشت نوشت: «زیبایی یعنی ترکیب بوی دارچین، رقص باد، و کلاغی که با موفقیت گردویش را شکسته است!»
Vibe Writing