
فرض کنید دفتر کارتان در یک رستوران گردان بالای یک برج باشد.
شما به میز خود نگاه نمیکنید، به ساعت هم نه.
مینویسید، طراحی میکنید، یا در یک جلسه زوم هستید، و ناگهان… از پشت پنجره، برج شماره یک جایش را به برج شماره دو داده.
فقط همین. میفهمید که ۴۵ دقیقه گذشته.
بالای سرتان نور سقف میچرخد و رنگش آرامآرام از سفید خنک به زرد گرم تغییر میکند. نه برای رمانتیسم، بلکه برای اینکه به شما بگوید: «وقتت تمام شد.»
هیچ بوقی در کار نیست. هیچ نوار قرمزی روی صفحهتان بالا نمیرود. زمان، بیصدا کار خودش را کرده و مثل یک فیلسوف، تنها با نشانهها شما را متوجه کرده که «همین یک لحظه، تمام عمرت بود.»
شاید ما به جای جنگ با زمان، باید کمی با او ظریفتر بازی کنیم.
گاهی برج به برج، گاهی نور به نور.
✨ اگر تایمر را نمیبینی، تمرکزت بیشتر میشود یا کمتر؟