
من و عشقم، بازیِ عجیبی با کلمات داشتیم. گویی زبانی رمزگونه بینمان شکل گرفته بود، زبانی که فقط ما دو نفر آن را میفهمیدیم.
بازی ساده بود: من کلمهای میگفتم، کلمهای که تصویری ذهنی را تداعی میکرد. و بعد، بدون هیچ مکثی، عشقم کلمه بعدی را میگفت. کلمهای که دقیقاً همان بود که در ذهن من نقش بسته بود.
دوشنبهی هفته قبل، در کافهای دنج، مشغول گفتگو بودیم. ناگهان، او گفت: "عشق."
من، غرق در دنیای کلمات، بدون معطلی پاسخ دادم: "سبز."
او با لحنی شگفتزده پرسید: "باران؟"
و من، با حسی آمیخته از شگفتی و شعف، گفتم: "رقص؟"
و او، گویی از اعماق وجودم کلمات را میخواند، پاسخ داد: "بوسه."
این بازیِ کلمات، ما را به دنیای خیال و شاعرانگی میبرد. گویی کلمات، پلی بودند بین ذهنهایمان، پلی که ما را به یکدیگر پیوند میداد.
در کافهای دیگر، به تابلویی خیره شده بودیم. من با اشاره به تابلوی نقاشی، گفتم: "چشمانت."
او، بدون هیچ مکثی، گفت: "بیداری."
و من، با لبخندی بر لب، هیچ نگفتم.
و او، با لحنی شادمانه، پاسخ داد: "سکوت؟"
این بازیِ کلمات، گویی شور و نشاطی وصفناپذیر به لحظاتمان میبخشید.
اما یک روز، در تاکسی، راننده با تعجب به ما نگاه میکرد. گویی دیوانگی ما از حدی گذشته بود.
من، با لحنی شاعرانه، گفتم: "شعر."
و عشقم، با لحنی کنجکاو، پرسید: "شعر؟"
خندهای دیوانهوار بر لبانمان نقش بست. آنقدر خندیدیم که راننده، کلافه از این بازیِ عجیب، ما را از تاکسی پیاده کرد.
و ما، با همان شور و شوق، مسیر خانه را پیاده طی کردیم.
من، با لحنی رمانتیک، گفتم: "پروانه."
و او، با لحنی ظریف، پاسخ داد: "بوی عطر."
و اینگونه، کلمات، ما را تا خانه همراهی میکردند، گویی رازدار عشقی جادویی بودند.
و ما، با کلیدهایمان، درِ خانه را گشودیم، آماده برای ادامهی این بازیِ کلمات، بازیِ عشقی که هرگز پایانی نداشت.
نویسنده : سهراب خان بدر / بازنویسی با Gemeni