
در انتهای یک راهروی چوبی، دری بسته ایستادهاست.
نه قفلش پیدا بود، نه کلیدش. فقط یک جمله با جوهر سیاه روی آن نوشته شده:
«مهارتی که هنوز یاد نگرفتهای.»
هر بار که دستت به سمت دستگیره میرفت، صداهایی از آن سوی در میآمد؛ صدای گفتوگوهایی که اسم تو در آنها بود، صدای فرصتهایی که بویشان تازه و هیجانانگیز بود.
اما در، ساکت و بسته میماند.
تا روزی که اولین مهارت جدیدت را آموختی — مهارتی کوچک، اما براق مثل یک برگ تازهروییدهٔ بامبو. ناگهان، گوشهٔ در لرزید و اولین قفل افتاد.
بعد یادگیری مهارت دوم، نور باریکی از شکاف وارد شد.
مهارت سوم؟ بوی چای تازهدم به مشامت رسید.
هر مهارت، قفل دیگری را رها میکرد. و پشت هر قفل، دنیایی بود که پیشتر حتی در خیالت هم نمیدیدی.
پیامش ساده است و زِنوار:
قدمهای کوچک، درهای بزرگی را بیصدا باز میکنند.