
کامران بالاخره بعد از ماهها پسانداز، دستگاه افسانهای «جورابجفتکُن سههزار» را خرید. این دستگاه هوشمند قرار بود به محض ورود به خانه، جورابها را ببلعد، بشوید، خشک کند و مثل روز اول جفتشده تحویل دهد. کامران با غرور جلوی دستگاه ایستاد و محبوبترین جورابهایش – یعنی همان جورابهای زرد باباسفنجی که روی شست پای چپش یک سوراخ بزرگ داشت – را با یک حرکت نمایشی داخل دهانه دستگاه پرتاب کرد و منتظر معجزه ماند.
چند ثانیه گذشت. ناگهان چراغهای دستگاه به جای سبزِ آرامبخش، قرمزِ چشمکزن شدند. دستگاه یک صدای «تچ تچ تچ» (شبیه نوچنوچ کردن مادربزرگها) از خودش درآورد و روی صفحه نمایشگر دیجیتالش نوشت: «خطای ۴۰۴: سلیقه یافت نشد! آیا واقعاً انتظار داری منِ هوش مصنوعی با پردازنده هشتهستهای، به این فاجعهی زرد و سوراخدار دست بزنم؟»
کامران که از گستاخی یک وسیله خانگی شوکه شده بود، دکمهی بازگشت را زد تا حداقل جورابهایش را پس بگیرد. اما دستگاه روی صفحه نوشت: «برای حفظ زیباییشناسی و نجات بشریت، این جورابها مصادره و تجزیه شدند.» فردا صبح، کامران در حالی با پای برهنه و دمپایی به سر کار رفت که یخچال هوشمندش هم به نشانه همبستگی با دستگاه جورابشوی، درِ خود را قفل کرده بود و به او پنیر نمیداد!