
در میدان عشق، ماتادوری بیرحم بودی،
با لبهای سرخِ گاوکشی که مرا، گاو وحشیِ وجودم را، به سوی خود میکشاند. هر کلمهات تیری تیز بود که بر پشتم مینشست و در اعماق وجودم فرو میرفت. اما همه در آن جمع میدانستند که تو هرگز قلبم را نشانه نمیگیری.
خط و نشان میکشیدم، در امیدی واهی که این بار، ضربه ات دقیق و کاری باشد.
اما سوالی در ذهنم ریشه دوانده بود: قلبم را کی از پا در میآوری؟
نمایشِ بیرحمانه ات برای چه کسی بود؟
آیا دیگری را در قلب داشتی و مرا قربانیِ بازیِ بیرحمانه ات کرده بودی؟
در دریایِ تردیدها غرق شده بودم، هر خطایم تیری از سوی تو بود که بر جانم مینشست.
بسویت میدویدم، چون یکنواختی ابدی که بر دوشم سنگینی می کرد با تیرهایت آرام میگرفت و من را رها میکرد.
اما با تمامِ وجود، دوستت دارم، ای ماتادورِ بیرحمِ من.
نویسنده: سهراب خان بدر / بازنویسی با Gemeni