این دو جمله امروز به ذهنم رسید زمانی که کمی فیریز شده بودم و دلیل روزنوشت ( شب نوشت ) امروزم را بهم داد و دوست دارم با شما هم به اشتراک بگذارم.
به شخصه حسی دارم ( الانا کمتر ) که نامش را « فریز شدن » گذاشتم. این حالت خیلی برایم رخ میدهد و دلیل شماره یک آن ترس هست. میترسم اقداماتم به کسی آسیب بزند و یا هزینهای ایجاد کند. حس فریز شدن در مواجه با مشکلات عظیم و سرنوشت ساز به شدت بیشتر است. بگذریم ...
هزینهها و تورم اقتصادی ایران دردی آشنا برای همهی ما هست که همانند یک مه بر فراز شهرهای ایران برای سالیان سال گسترده شده (چند سالی به شدت بیشتر) ؛ و به شخصه برای من مهای است فریز کننده؛ میترسم کمی جُم بخورم و اقدامی انجام دهم تا چیزی را خراب کنم و به چیزی خسارت وارد شود و در این فضای تحریم و جنگ ممکن است چیزی گیر نیاد و اگر هم گیر بیاد هزینهی میلیون تومانی خواهد داشت؛ این یکی گذشتنی نیست اما بگذریم ...
میدانی دوست من؛ اینطور هم صحیح نیست زندگی کردن. میدانی این مه است بر فراز کشور ایران. مه ترس. در این مه باید ادامه داد؛ چارهای نیست. چه مقصر باشی؛ چه مقصر گذشتگانت؛ چه هیچیک؛ مه ترس و تورم آنجاست. راه حل برداشتن قدمهای محتاطانه در این مه است. به قول آقای هادی فرحزادی ( لینک در ضمیمه - با موزیلا چرا در ویرگول نمیشه لینک داد :( ) با مه نباید جنگید. بلکه باید مه را پذیرفت و در مه حرکت کرد. باید شرایط مه آلود ایران را بپذیریم و با آن پیش برویم. میدانم بدیهی است؛ شایدم نباشد؛ اما حداقل میتوان در یک روز نوشت آن را بیان کرد.
روزنوشت - ۱۴ آبان ۱۴۰۲ - سهراب خانبدر
لینک:
https://virgool.io/@sohrabkhanbadr/%D8%A2%D9%86%DA%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1-tedxtehran-%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA-%DB%B1%DB%B3-%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%DB%B4%DB%B0%DB%B2-hojclwabcyny