دکتر «کامی»، روان‌پزشک اختصاصی زبان‌های برنامه‌نویسی، عینکش را روی بینی جابه‌جا کرد و پوشهٔ بیماران امروز را باز کرد. روی صندلی راحتی مطب، پایتون لم داده بود و با بی‌خیالی چای نعناع می‌نوشید، در حالی که آن طرف اتاق، سی‌پلاس‌پلاس از شدت استرس ناخن‌هایش را می‌جوید و داد می‌زد: «دکتر! حافظه‌ام داره نشت می‌کنه (Memory Leak)، حس می‌کنم کنترل پوینترهای زندگیم رو از دست دادم!»
دکتر کامی نفسی کشید و رو به سی‌پلاس‌پلاس گفت: «آروم باش پسرم، تو فقط وسواس شدید مدیریت حافظه داری، کمی از پایتون یاد بگیر که همه‌چیز رو به زباله‌روب (Garbage Collector) می‌سپاره!» ناگهان درِ مطب با لگد باز شد و جاوااسکریپت در حالی که یک لنگه کفش اسپرت و یک لنگه دمپایی ابری پوشیده بود پرید داخل و فریاد زد: «دکتر! من دچار بحران هویت شدم! دیروز جمعِ عدد ۲ و متن ۲ رو تحویل دادم شد ۲۲، زنم فکر کرد خیانت کردم، ولی خودمم نمی‌دونم عددَم یا رشته؟!»
دکتر کامی سرش را میان دست‌هایش گرفت، نسخه‌ای سفید برداشت و با خط خوش نوشت: print("Hello, World!"). بعد کاغذ را به دست هر سه نفرشان داد و گفت: «درمان همه‌تون یکیه؛ برگردید به همون خط اولی که باهاش متولد شدید! یه سلام ساده به دنیا بدید، سخت نگیرید و فقط اجرا بشید.» سه زبان نگاهی به کاغذ انداختند، لبخند زدند و بدون هیچ باگی از مطب خارج شدند—البته جاوااسکریپت موقع رفتن دستگیره در را با لامپ اشتباه گرفت!
Vibe Writing
