پشت به درِ دوم ایستاده‌ام؛ همان دری که قرار است در تمامِ مسیر بسته بماند و برای همین، گوشه‌یِ دنجی شده برای فرار از همهمه‌یِ مترو. اطرافم پر از فشارِ شلوغی است، اما در ذهنم دارم برای جلسه‌یِ چند ساعتِ دیگر با مدیرعامل، سناریوهایِ مختلف را مرور می‌کنم. برای دیگران، من فقط مسافری هستم که کنجی پیدا کرده، اما برای خودم، این تکیه‌گاهِ فلزیِ سرد، اتاقِ فکرِ پیش از طوفان است. خیلی‌ها فکر می‌کنند موفقیت یا خروجیِ کار، فقط پشتِ میزهایِ جلسات شکل می‌گیرد، اما حقیقت این است که بخشِ بزرگی از آن، همین‌جا؛ در دلِ تلاطمِ روزمرگی و پیش از رسیدن به مقصد، دارد ساخته می‌شود.
