روزی ابری شروع به باریدن کرد؛ و از قضا مهمان ناخوانده ی پروانه ای زیبا و در حال پرواز شد. قطرات باران بر بالک های ظریف پروانه سفید سنگینی میکرد؛ طوریکه باران باری سنگین، بر ذهن و جان پروانه انداخت و در یک آن، وی را خسته از پرواز و بالک زدن مجاب به شاخه نشینی کرد.
پروانه تنها در شاخه ای نشست، بالکش را بست و با لبخندی شیرین، صحنه ای زیبا از باریدن را شکار می کرد. وی به خوبی میدانست، باران همچون زندانی شیرین است که پرواز را خاموش میکند، و لحظه ای آرامش را به مادر پروانه یعنی زمین هدیه میکند. به جانش زندگی می بخشد؛ گلهایش را؛ درختانش را سیراب میکند و دریاچه هایش را به دریا متصل میگرداند.
پس پروانه میدانست، مادر زیباست، این شکارچی ماهر، با بال های ظریفش ساعت ها بالک زده بود و حال زمان لذت بردن از نتیجه کارش بود.
نویسنده : سهراب خان بدر