استاد سهراب، فیلسوف محله، سال‌ها بود که کتاب‌های قطور هومر و افلاطون را زیر بغل می‌زد و در قهوه‌خانه برای اهالی از «فرونسیس»، «خرد برتر» و فضیلت‌های بودا سخن می‌گفت. همه او را نماد زنده‌ی حکمت می‌دانستند؛ مردی که می‌توانست پیچیده‌ترین بحران‌های عاطفی و مالی همسایه‌ها را با چند جمله‌ی حکیمانه حل کند و گره از کار خلق بگشاید. در واقع او تجسم عینی «پارادوکس سلیمان» بود: استادی بی‌نظیر در حل معمای زندگی دیگران و سراسر بی‌دست‌وپایی در تدبیر امورات روزمره‌ی خودش!
ماجرا از صبح روزی شروع شد که دندان آسیاب سومش—همان «دندان عقل» معروف—شروع به تیر کشیدن کرد. استاد که معتقد بود درد و رنج مایه‌ی صیقل روح است (همانند اودین که چشمش را پای چاه معرفت فدا کرد)، تا سه روز با خواندن مانتراهای شرقی و قطعاتی از تائو تِ چینگ تلاش کرد با درد به صلح برسد؛ اما روز چهارم، خرد متافیزیکی جایش را به فریادهای کاملاً فیزیکی داد و کارش به مطب دندان‌پزشکی کشید. روی یونیت دندان‌پزشکی، وقتی دکتر انبر را بالا برد، استاد با صدایی لرزان پرسید: «آیا در این کشیدن، خیری نهفته است یا تسلیمِ رنجِ بیهوده‌ام؟»
دکتر لبخندی زد و گفت: «استاد! سقراط می‌گفت می‌دانم که هیچ نمی‌دانم، ولی من دست‌کم می‌دانم این دندان نهفته است و فکتان را نابود می‌کند!» دندان با یک حرکت کشیده شد و درد در دم فروکش کرد. عصر همان روز، استاد سهراب در قهوه‌خانه در حالی که تکه‌ای پنبه گوشه‌ی لپش بود، چای کم‌رنگش را با نی سر کشید و اولین درس حکمت عملی‌اش را صادر کرد: «خرد واقعی یعنی اینکه بدانی چه موقع باید فلسفه‌بافی را تعطیل کنی و کار را بسپاری به کسی که ابزارش را دارد!»
Vibe Writing
