
در تالاری مجلل، پر از اشراف و ثروتمندان، تابلویی نفیس از نگارگری مشهور بر روی حراج قرار گرفته بود. تابلو، پرترهای از زنی زیبا با چشمانی نافذ و لبخندی ظریف بود که گویی از اعماق تاریخ نگریسته و رازهای ناگفتهای در دل داشت.
حراجگر با صدایی رسا، جزییات اثر را برمیشمرد و از مهارت بینظیر نگارگر در خلق این شاهکار هنری سخن میگفت. شور و اشتیاق در میان حضار موج میزد و هر کس در تلاش بود تا این اثر بیبدیل را از آن خود کند.
در میان جمعیت، مردی میانسال با موهای جوگندمی و چشمانی نافذ به نظاره ی تابلو نشسته بود. گویی خاطرات دور و دردناکی در ذهن او زنده شده بود.
سالها پیش، زمانی که جوانی پرشور و عاشق بود، دل به این زن زیبا باخته بود. اما تقدیر، یار او نبود و این زن به عقد دیگری درآمد.
حال، پس از سالها، دوباره تصویر معشوقه ی از دست رفته را در قاب تابلوی نفیس می دید. خاطرات گذشته در ذهنش مرور میشد و در دلش آرزوی وصال دوباره را میپروراند.
حراجگر با لحنی هیجانزده، آخرین قیمت پیشنهادی را اعلام کرد. مرد میانسال، مصمم به تصاحب تابلو، تمام دارایی خود را به میان آورد و قیمتی بالاتر از همه ی حاضران پیشنهاد داد.
غوغایی در تالار برپا شد. حراجگر با تعجب به مرد خیره شد و از او پرسید: "آیا مطمئن هستید؟ این مبلغ بسیار هنگفتی است."
مرد با قاطعیت پاسخ داد: "بله، مطمئنم. این تابلو برای من فقط یک اثر هنری نیست، بلکه یادآور عشقی از دست رفته است."
در نهایت، تابلوی نفیس به مرد میانسال فروخته شد. او با احتیاط تابلو را در آغوش گرفت و گویی گمشده ی دیرینه ی خود را بازیافته بود.
از آن روز به بعد، مرد تابلوی نگارگر ماهر را در اتاق خود آویزان کرد و هر روز به تماشای آن مینشست و غرق در خاطرات گذشته میشد.