
«کنتا»، مانگاکای قدیمی و خسته توکیو، در استودیویی نشسته بود که تمام برقش از پنلهای خورشیدی ارزانشده تأمین میشد و به لطف جهش جهانی انرژیهای پاک، حتی یک نوسان ولتاژ هم نداشت. اوضاع سلامتیاش هم بهمرور عالی شده بود؛ چراکه ابزار هوش مصنوعی درمانگاه با کاهش ۹۹ درصدی آزمایشها، ریسک قند خونش را بهموقع پیشبینی کرده بود و سیستمهای زیستی AI نیز در کمتر از یک هفته آنتیبادیهای خستگی مزمنش را طراحی کرده بودند تا زنده بماند! اما با وجود تمام این معجزات عصر جدید و تاییدیههای پیاپی FDA برای هوش مصنوعی، کنتا در آستانه بزرگترین تراژدی حرفهایاش قرار داشت: ساعت سه نیمهشب بود، ددلاین مجله در حال سوختن بود و پیام سردبیر روی صفحه میدرخشید: «یا تا طلوع آفتاب چپتر پایانی روی میز من است، یا یک مدل هوش مصنوعیِ تصویرساز را جایگزینت میکنم!»
کنتا که بین آبروی هنری و پنیکاتک ناشی از ددلاین گیر افتاده بود، با دستهای لرزان نرمافزار ژنراتور تصویر را باز کرد تا نبرد نهایی سامورایی را به ماشین بسپارد. او در بخش پرامپت نوشت: «سامورایی دلشکسته با چشمانی لبریز از اندوهِ خیانت، در حال کشیدن شمشیر زیر باران». خروجی در کسری از ثانیه آماده شد: تصویری با رزولوشن ماورایی و خطوط بینقص، اما با یک فاجعه بزرگ؛ سامورایی دستکم هفت انگشت در دست راستش داشت و به جای اندوه عمیق خیانت، نیشخندی مسرتبخش بر لب داشت، چون الگوریتم سبک صدها نقاشی دارای حق تکثیر را بدون ذرهای درکِ احساسی سرهم کرده بود. کنتا ناگهان یاد حرفهای استاد موریتا افتاد؛ هوش مصنوعی هرچقدر هم غولآسا باشد، طعم شکست عشقی، شببیداری و حس تنهایی انسان را نچشیده است و فقط ادای تصویر را درمیآورد.
در نهایت، کنتا تصمیم گرفت شرافت هنری را با هوشمندی ادغام کند؛ او کشیدن پسزمینههای تکراری، درختان پرجزئیات و موجهای آب را به هوش مصنوعی سپرد تا در وقت صرفهجویی کند، و خودش تمام عصبانیت و احساسات قلبیِ ساعت چهار صبح را مستقیماً در مردمک چشمها و خطوط چهره سامورایی نقاشی کرد. ساعت ۵:۰۱ صبح با پاکترین برق تجدیدپذیر توکیو فایل نهایی ارسال شد. ده دقیقه بعد، سردبیر پیام داد: «فوقالعاده است کنتا! بغض و دردی که در نگاه قهرمان کشیدهای فقط کار روح یک انسانِ اصیل است… راستی، اسب سامورایی در صفحه شش چرا یک دست اضافه دارد؟» کنتا پوزخندی زد و تایپ کرد: «آن دست اضافی نیست استاد، نماد بومیسازیِ استعاری تکنولوژی در دنیای پستمدرن است!»