
ساعت سه صبح بود و چشمان «کامران» مثل دو کاسه خون به مانیتور دوخته شده بود. او در حال آموزش یک مدل پیشرفتهی هوش مصنوعی برای پیشبینی دادهها بود، اما خطای مدل (MAPE) روی عدد فضایی ۹۹۹٪ قفل شده بود! کامران با ناامیدی پیشانیاش را روی میز کوبید و با خودش فکر کرد: «یا لپتاپم تسخیر شده، یا این شبکه عصبیِ خنگ داره به جای مصرف انرژی، میزان استرس من رو پیشبینی میکنه!»
او همهچیز را زیر و رو کرد؛ دادهها را دوباره اسکیل کرد، فرمولها را تغییر داد و حتی برای پیدا کردن باگ، شروع کرد به التماس کردن به اردک پلاستیکی روی میزش. او در حالی که موهایش را میکشید به اردک خیره شد و گفت: «آخه چرا الگوهای این دیتا اینقدر عجیب و غریبه؟ مگه میشه یهو یک متغیر ساعت ۲ ظهر صفر بشه و ساعت ۴ به بینهایت برسه؟»
در نهایت با چشمان نیمهباز، فایل دیتاسیت اصلی (CSV) را باز کرد تا دادههای خام را با چشم ببیند. ناگهان سر جایش خشکش زد؛ او به جای دادههای شبکه، فایل «لیست_خریدهای_همسر.csv» را وارد مدل کرده بود! هوش مصنوعی بیچاره، ساعتها در تلاش بود تا ارتباط منطقی و ریاضی معناداری بین «دو کیلو پیاز»، «مایع ظرفشویی» و «یک شانه تخممرغ» پیدا کند. کامران لپتاپ را بست، پتو را روی سرش کشید و تصمیم گرفت پیشبینی آینده را به بعد از یک خواب طولانی موکول کند.
Vibe Writing