
پائیز به آرامی بر فراز شهر گسترده شده بود، و خیابانهای شلوغ با برگهای زرد و نارنجی پوشیده شده بودند. هوا خنک و دلنشین بود و بوی خاک مرطوب در فضا پخش شده بود. در این میان، زنی جوان به نام لیلا با گامهای آهسته در پارکی خلوت قدم میزد. افکارش پراکنده و دلش پر از غم بود. سه سال از روزی که تنها فرزندش، نیما، در حادثهای ناگوار از دنیا رفته بود، میگذشت و هر روز برایش سختتر از روز قبل بود.
لیلا به نیمکتی در کنار یک درخت بزرگ رسید و روی آن نشست. از کیفش یک دفترچه بیرون آورد که پر از نامههایی بود که برای نیما نوشته بود. نامههایی که هرگز فرستاده نمیشدند، اما برایش تسلیبخش بودند. او یکی از نامهها را باز کرد و شروع به خواندن کرد:
"نیما جانم،
امروز هم مثل همیشه به تو فکر میکنم. هر برگ این دفترچه پر از عشق و دلتنگی برای توست. نمیدانم کجا هستی، اما امیدوارم که جایی آرام و شاد باشی. دوستت دارم، مامان."
ناگهان صدایی او را به خود آورد. پسر بچهای با چهرهای آشنا، با موهای قهوهای و چشمان درخشان به سمتش دوید. لیلا با تعجب به او نگاه کرد؛ این پسر شبیه نیما بود. پسر با لبخندی شیرین گفت: "سلام خانم! این کتاب مال شماست؟" و یک کتاب کوچک را که از کیف لیلا افتاده بود به او داد.
لیلا با تشکر کتاب را گرفت و نگاهش به پسر دوخته شد. پسر گفت: "اسم من نیماست. مامانم همیشه میگه که باید به دیگران کمک کنیم."
لیلا اشکهایش را پاک کرد و با صدای لرزان گفت: "اسم تو نیماست؟ چه اسم قشنگی."
پسر با افتخار سر تکان داد و گفت: "بله، مامانم میگه اسم قهرمانهای بزرگ رو دارم."
لیلا لبخندی زد و پرسید: "مامانت کجاست؟"
پسر به سمت زنی که در نزدیکیشان ایستاده بود و با لبخند به آنها نگاه میکرد، اشاره کرد. لیلا از جایش بلند شد و به سمت زن رفت. زن با مهربانی گفت: "سلام، من نسرین هستم. دیدم که پسرم با شما صحبت میکرد. امیدوارم مزاحم نبوده باشد."
لیلا با صدایی آرام گفت: "نه، نه اصلاً. فقط... اسم پسرتون نیماست؟"
نسرین لبخند زد و گفت: "بله، اسم نیما رو به یاد برادر کوچکم که سالها پیش از دست دادیم، انتخاب کردم. او هم مثل پسرتان بود."
لیلا احساس کرد که دنیایش به نوعی تغییر کرده است. انگار که نیما به شکلی به زندگیاش بازگشته بود. او به نسرین نگاه کرد و گفت: "خیلی خوشحالم که امروز با شما آشنا شدم."
نسرین با مهربانی گفت: "ما هم همینطور. شاید این دیدار تصادفی نباشه. گاهی خداوند راههای عجیبی برای ارتباط دوباره دلها پیدا میکنه."
آن روز، لیلا با قلبی پر از شوق و آرامش به خانه بازگشت. او فهمیده بود که عشق هیچگاه نمیمیرد و همیشه در قلبهایمان زنده است. شاید نیما در این دنیا نبود، اما حضورش را در هر لبخند، در هر نگاه مهربان و در هر کمک کوچکی که به دیگران میکرد، احساس میکرد.
لیلا دفترچهاش را باز کرد و شروع به نوشتن کرد. این بار نامهای برای خودش:
"لیلا جان،
زندگی ادامه دارد و عشق نیما همیشه با توست. او در هر گوشهای از دنیای تو حضور دارد. هرگز امیدت را از دست نده. عشق واقعی همیشه راهی برای بقا پیدا میکند.
با عشق، لیلا."