ایده بزرگ: آیا میتوانیم خاطرات را از اجدادمان به ارث ببریم؟
از زمان توالییابی ژنوم انسانی در سال ۲۰۰۳، ژنتیک به یکی از چارچوبهای کلیدی برای درک خودمان تبدیل شده است. از نگرانی درباره سلامتیمان تا بحث درباره چگونگی تطبیق مدارس با دانشآموزان غیرنرمال، ما به این ایده متوسل میشویم که ژنها پاسخهایی برای سوالات حساس درباره نتایج و هویت افراد فراهم میکنند.
تحقیقات اخیر این موضوع را تایید میکنند، نشان میدهد که ویژگیهای پیچیدهای مانند خلق و خو، طول عمر، مقاومت در برابر بیماریهای روانی و حتی تمایلات ایدئولوژیک تا حدی "سختافزاری" هستند. البته محیط نیز برای این ویژگیها مهم است. آموزش و تجربیات زندگی ما با عوامل ژنتیکی تعامل دارند تا ماتریسی فوقالعاده پیچیده از تاثیرات را ایجاد کنند.
اما اگر مسئله وراثت ژنتیکی حتی پیچیدهتر از این باشد؟ اگر بحث قدیمی درباره تاثیرات رقابتی طبیعت و تربیت نیاز به یک ارتقاء در قرن بیست و یکم داشته باشد؟
دانشمندان در زمینه نوظهور اپیژنتیک مکانیسمی را کشف کردهاند که به تجربه زندگی و دانش اکتسابی اجازه میدهد تا در یک نسل انتقال یابد، با تغییر شکل یک ژن خاص. این بدان معنی است که تجربه زندگی یک فرد با او نمیمیرد، بلکه به شکل ژنتیکی ادامه مییابد. تاثیر گرسنگی که مادربزرگ هلندی شما در طول جنگ جهانی دوم متحمل شد، یا ترومایی که به پدربزرگ شما هنگام فرار به عنوان پناهنده وارد شد، ممکن است مغز والدین شما و رفتارهایشان و در نهایت شما را شکل دهد.
بسیاری از کارهای اولیه اپیژنتیک در ارگانیسمهای مدل، از جمله موشها انجام شد. مطالعه مورد علاقه من که جامعه علوم عصبی را در سال ۲۰۱۴ به لرزه درآورد، توسط پروفسور کری رزلر در دانشگاه اموری، جورجیا انجام شد. یافتههای این مطالعه به خوبی نشان میدهد که چگونه رفتارهای یک فرد تحت تاثیر تجربه اجداد قرار میگیرد.
این مطالعه از علاقه موشها به گیلاس استفاده کرد. معمولاً وقتی بوی شیرین گیلاس به بینی موش میرسد، سیگنالی به هسته اکومبنس فرستاده میشود که باعث میشود این منطقه لذتبخش روشن شده و موش را به دنبال خوراکی به حرکت وادار کند. دانشمندان گروهی از موشها را ابتدا به بوی گیلاس و سپس به شوک الکتریکی خفیف مواجه کردند. موشها به سرعت یاد گرفتند که هر بار بوی گیلاس را حس میکنند، خود را منجمد کنند. آنها بچهدار شدند و بچههایشان در حالی بزرگ شدند که زندگی شادی بدون شوکهای الکتریکی داشتند، هرچند دسترسی به گیلاس نداشتند. بچهها بزرگ شدند و خود بچهدار شدند.
در این مرحله، دانشمندان دوباره آزمایش را ادامه دادند. آیا ممکن بود که ارتباط شوک با بوی شیرین به نسل سوم منتقل شده باشد؟ اینطور بود. نوهها نسبت به بوی گیلاس بسیار حساستر و ترسوتر بودند. چگونه این اتفاق افتاد؟ تیم تحقیقاتی دریافتند که DNA در اسپرم موش پدربزرگ تغییر شکل داده بود. این به نوبه خود نحوه شکلگیری مدار عصبی را در بچهها و نوهها تغییر داد، برخی از سلولهای عصبی از بینی به دور از مدارهای لذت و پاداش و به آمیگدال که درگیر ترس است، متصل شدند. ژن گیرنده بویایی متیلهزدایی شده بود (تگ شیمیایی خورده بود)، بنابراین مدارهای تشخیصی آن تقویت شده بودند. از طریق ترکیبی از این تغییرات، خاطرات تروماتیک به نسلها منتقل شدند تا اطمینان حاصل شود که بچهها به حکمت سختبهدستآمده که گیلاسها ممکن است بوی خوشی داشته باشند اما خبری بد هستند، دست مییابند.
نویسندگان مطالعه خواستند احتمال یادگیری از طریق تقلید را رد کنند. بنابراین آنها برخی از نوادگان موشها را به خانوادههای دیگر واگذار کردند. آنها همچنین از اسپرم موشهای اصلی تروماتیک استفاده کردند، با استفاده از IVF بچههای بیشتری را تولید کردند و آنها را دور از والدین بیولوژیکیشان بزرگ کردند. بچههای واگذار شده و آنهایی که از طریق IVF تولید شده بودند، همچنان حساسیت و مدار عصبی متفاوتی برای درک آن بوی خاص داشتند. فقط برای اطمینان، بچههای موشهایی که تجربه تروماتیک ارتباط گیلاس با شوکها را نداشتند، حتی اگر توسط والدینی که این تجربه را داشتند، بزرگ شده بودند، این تغییرات را نشان ندادند.
هیجانانگیزترین موضوع وقتی رخ داد که محققان بررسی کردند که آیا این اثر میتواند برگردانده شود تا موشها شفا یابند و نسلهای بعدی از این ترومای بیولوژیکی نجات یابند. آنها پدربزرگها را دوباره در معرض بوی گیلاس قرار دادند، این بار بدون هیچ شوک همراه. پس از تکرار کافی تجربه بدون درد، موشها از بوییدن ترسیدند. بهطور آناتومیک، مدارهای عصبی آنها به شکل اصلی خود بازگشتند. مهمتر از همه، حافظه تروماتیک دیگر در رفتار و ساختار مغز نسلهای جدید منتقل نشد.
آیا همین موضوع میتواند برای انسانها صادق باشد؟ مطالعات روی بازماندگان هولوکاست و فرزندانشان که در سال ۲۰۲۰ توسط پروفسور راشل یهودا در دانشکده پزشکی آیکان در دانشکده پزشکی مونت سینای، نیویورک انجام شد، نشان داد که تاثیرات ترومای والدین واقعاً میتواند به این شکل منتقل شود. اولین مطالعه او نشان داد که شرکتکنندگان تغییراتی در ژنی مرتبط با سطح کورتیزول، که در پاسخ به استرس نقش دارد، دارند. در سال ۲۰۲۱، یهودا و تیمش تحقیقات بیشتری انجام دادند تا تغییرات بیان ژنهای مرتبط با عملکرد سیستم ایمنی را پیدا کنند. این تغییرات سد سلولهای سفید خون را تضعیف میکنند، که اجازه میدهد سیستم ایمنی بهطور نامناسبی در سیستم عصبی مرکزی دخالت کند. این تداخل با افسردگی، اضطراب، روانپریشی و اوتیسم مرتبط شده است. از آن زمان، رزلر و یهودا با دیگران همکاری کردهاند تا تگهای اپیژنتیک را در رزمندگان مناطق جنگی مبتلا به PTSD آشکار کنند. آنها امیدوارند این اطلاعات میتواند به تشخیص PTSD کمک کند یا حتی پیشبینی کند چه افرادی ممکن است قبل از ورود به میدان جنگ به این وضعیت دچار شوند.
در تمام زمانها و در تمام فرهنگها، مردم به اجدادشان احترام گذاشتهاند و به ارثیهای که برای نسلهای بعدی باقی میگذارند، اندیشیدهاند. بسیاری از ما دیگر باور نداریم که زیستشناسی ضرورتاً سرنوشت است یا اینکه خونمان تعیینکننده هویت ما است. با این حال، هرچه بیشتر درباره چگونگی کارکرد بدن و ذهنمان برای شکل دادن به تجربههایمان بیاموزیم، بیشتر میبینیم که داستان زندگیمان در ژنتیکمان بافته شده است. فقط بدنمان نیست که امتیاز را نگه میدارد، بلکه ژنهایمان هم این کار را میکنند.
آیا این درک جدید میتواند ظرفیت ما برای خودآگاهی و همدلی را افزایش دهد؟ اگر بتوانیم تاثیر احتمالی تجربیات اجدادمان بر رفتار خود را درک کنیم، آیا ممکن است بیشتر دیگران را درک کنیم که آنها نیز بار تجربههای به ارث رسیده را حمل میکنند؟
ما، تا جایی که میدانیم، تنها حیواناتی هستیم که قادر به "تفکر کلیسایی" هستیم، یعنی بر روی پروژههایی کار میکنیم که در چندین نسل برای منفعت کسانی که بعد از ما میآیند، انجام میشود. این یک روش ایدهآل برای فکر کردن درباره میراث است، اما بدون آن، ما برای مقابله با چالشهای چندنسلی پیچیده مانند بحرانهای اقلیمی و زیستمحیطی تلاش خواهیم کرد. دانش ما از اپیژنتیک و پتانسیل آن برای تسریع بهطور عظیم انطباقهای تکاملی میتواند ما را حمایت کند تا هر کاری که میتوانیم انجام دهیم تا اجدادی باشیم که نسلهای آینده به آنها نیاز دارند. تعارض، غفلت و تروما تغییرات غیرقابل پیشبینی و دوررس را ایجاد میکنند. اما اعتماد، کنجکاوی و همدلی نیز همینطور. انجام کار درست امروز میتواند واقعاً به نسلها منتقل شود.
تحلیل خبر
این مقاله به بررسی عمیقتر و پیچیدهتر از تاثیرات وراثتی ژنتیکی میپردازد. تحقیقاتی که در زمینه اپیژنتیک انجام شدهاند، نشان میدهند که تجربیات زندگی افراد میتواند به نسلهای بعدی منتقل شود و این بهطور قابل توجهی مفهوم سنتی وراثت را گسترش میدهد. این اکتشافات میتوانند تأثیر عمیقی بر درک ما از هویت و رفتارهای انسانی داشته باشند و به ما کمک کنند تا با مشکلات روانی و اجتماعی ناشی از تجربیات تلخ نسلهای قبل بهتر مواجه شویم.
علاوه بر این، شناخت این واقعیت که اعمال و تجربیات ما میتوانند تاثیرات ژنتیکی بر نسلهای آینده داشته باشند، میتواند ما را به سمت اتخاذ رفتارهای مثبت و همدلانهتر سوق دهد. این میتواند به ما کمک کند تا با چالشهای چندنسلی مانند بحرانهای اقلیمی و زیستمحیطی با رویکردی هماهنگتر و پایدارتر برخورد کنیم. در کل، این مقاله به ما یادآوری میکند که مسئولیتهای ما نه تنها در برابر خودمان و زمان حال، بلکه در برابر نسلهای آینده نیز بسیار مهم هستند.
https://www.theguardian.com/books/article/2024/jun/17/the-big-idea-can-you-inherit-memories-from-your-ancestors
chatgpt 4o