در این مقاله با مفهوم «انواع مجرد داده» (ADT) آشنا میشویم. اما قبل از درک مفهوم ADT، بیایید به انواع دادهی از پیش تعریفشدهای که در اختیار ما قرار داده میشوند نگاهی بیندازیم. انواع دادهای مانند int، float، double، long و غیره، انواع دادهی از پیش تعریفشده در نظر گرفته میشوند و ما میتوانیم عملیات اولیهای مانند جمع، تفریق، تقسیم، ضرب و غیره را با آنها انجام دهیم. حال ممکن است وضعیتی پیش بیاید که به عملیات خاصی برای نوع دادهی تعریفشده توسط کاربر نیاز داشته باشیم که باید تعریف شوند. این عملیات تنها در صورت نیاز قابل تعریف هستند. بنابراین، برای سادهسازی فرآیند حل مسائل، میتوانیم ساختارهای داده را به همراه عملیات آنها ایجاد کنیم. چنین ساختارهای دادهای که از پیش تعریف نشدهاند، به عنوان «انواع مجرد داده» (ADT) شناخته میشوند.
یک نوع مجرد داده (ADT) نوعی (یا کلاسی) برای اشیاء است که رفتار آنها توسط مجموعهای از مقادیر و مجموعهای از عملیات تعریف میشود. تعریف ADT تنها به این موضوع اشاره میکند که چه عملیاتی باید انجام شود، اما نه اینکه چگونه این عملیات اجرا خواهند شد. این تعریف مشخص نمیکند که دادهها چگونه در حافظه سازماندهی میشوند و از چه الگوریتمهایی برای اجرای عملیات استفاده خواهد شد. به دلیل اینکه نمایشی مستقل از پیادهسازی ارائه میدهد، «مجرد» نامیده میشود.
فرایند ارائهی تنها موارد ضروری و پنهان کردن جزئیات به عنوان «انتزاع» شناخته میشود.
کاربر نوع داده نیازی ندارد بداند که آن نوع داده چگونه پیادهسازی میشود. برای مثال، ما از مقادیر اولیه مانند int، float و char استفاده کردهایم، تنها با این دانش که میتوان روی این انواع داده عملیات انجام داد، بدون اینکه ایدهای از نحوهی پیادهسازی آنها داشته باشیم.
بنابراین کاربر فقط باید بداند که یک نوع داده چه کاری میتواند انجام دهد، اما نه اینکه چگونه اجرا میشود. ADT را به عنوان یک جعبه سیاه در نظر بگیرید که ساختار داخلی و طراحی نوع داده را پنهان میکند. اکنون سه نوع مجرد داده (ADT) به نامهای لیست، پشته و صف را تعریف میکنیم.
دادهها به طور کلی در یک توالی کلیدی در لیستی ذخیره میشوند که دارای یک ساختار سرپوش (head) است که از شمارنده، اشارهگرها و آدرس تابع مقایسه برای مقایسهی دادهها در لیست تشکیل شده است.
گرهی داده حاوی اشارهگر به یک ساختار داده و یک اشارهگر خودارجاعی است که به گرهی بعدی در لیست اشاره میکند.
توابع لیست به شرح زیر است:
در پیادهسازی پشته به جای ذخیرهی داده در هر گره، اشارهگر به داده ذخیره میشود. برنامه حافظهای را برای داده اختصاص میدهد و آدرس به پشتهی ADT فرستاده میشود.
گره سر و گرههای داده در ADT کپسولهسازی شدهاند. تابع فراخوان فقط میتواند اشارهگر به پشته را ببیند.
ساختار سرپوشهی پشته همچنین حاوی اشارهگری به بالا (top) و شمارش تعداد ورودیهای موجود در پشته است.
نوع مجرد داده صف (Queue) از طراحی پایهای نوع مجرد داده پشته (Stack) پیروی میکند.
هر گره شامل یک اشارهگر تهی به داده و یک اشارهگر پیوندی به عنصر بعدی در صف است. وظیفهی برنامه تخصیص حافظه برای ذخیرهی داده است.
به طور کلی، مزایای ADTها اغلب بیشتر از معایب آنها است و آنها به طور گسترده در توسعه نرمافزار برای مدیریت و دستکاری دادهها به روشی ساختاریافته و کارآمد استفاده میشوند. با این حال، مهم است که نیازها و الزامات خاص یک پروژه را هنگام تصمیمگیری برای استفاده از ADTها در نظر بگیرید.
از این تعاریف، میتوان به طور واضح مشاهده کرد که تعاریف نحوه نمایش این ADTها و نحوه انجام عملیات را مشخص نمیکنند. میتوان روشهای مختلفی برای پیادهسازی یک ADT وجود داشت، به عنوان مثال، ADT لیست را میتوان با استفاده از آرایهها، یا لیستهای پیوندی ساده یا لیستهای پیوندی دوگانه پیادهسازی کرد. به طور مشابه، ADTهای پشته و صف را میتوان با استفاده از آرایهها یا لیستهای پیوندی پیادهسازی کرد.
این مقاله توسط Anuj Chauhan نوشته شده است.
اگر به GeeksforGeeks علاقه دارید و میخواهید به آن کمک کنید، میتوانید با استفاده از write.geeksforgeeks.org مقالهای بنویسید یا مقاله خود را به [email protected] ارسال کنید. مقاله خود را در صفحه اصلی GeeksforGeeks مشاهده کنید و به دیگر Geeks کمک کنید.
آخرین بهروزرسانی: 23 سپتامبر 2023