
آقای کاپور، کارمند سابقاً اتوکشیده اهل گورگرام، برای آنکه خانوادهاش نفهمند اخراج شده، هر روز صبح کتوشلوار میپوشید، کیف چرمیاش را برمیداشت و به کافهای دنج پناه میبرد تا نقش یک «مدیر پرمشغله» را بازی کند. او در حالی که اخبار روز را مرور میکرد، با دیدن دو خبر شاخ درآورد: نخست مادربزرگ ۷۵ سالهای که ۴ کرور پسانداز عمرش را پای بوتاکس و خدمات سالن زیبایی دود کرده بود، و دیگری آگهیهای عجیب جوانانی که در فستیوال ناواراتری ساعتی هزار روپیه میگرفتند تا «شریک رقص کرایهای» باشند! کاپور در حالی که به صورتحساب قهوهاش نگاه میکرد، آهی کشید و با خود گفت: «در این اقتصادِ موقعیت، یا باید پیرزنِ بیخیال باشی و پول بسوزانی، یا وسط فستیوال قر بدهی و پول دربیاوری؛ نشستن من با کراوات در این کافه فقط تولید فقرِ باکلاس است!»
درست در لحظهای که استرس بیپولی امانش را بریده بود، نگاهش به دیوار آجری روبروی کافه افتاد؛ گرافیتی رنگارنگ و درخشانی با امضای «الک مونوپولی» خودنمایی میکرد! همان مرد سبیلقشنگِ کلاهسیلندری بازی مونوپولی که الک، این هنرمند یاغی نیویورکی، او را با اسپری، شابلون و روزنامه به تصویر کشیده بود؛ در حالی که کیسههای پر از اسکناس را زیر بغل زده و با لبخندی شوخطبعانه در حال فرار از بحرانهای مالی والاستریت بود. کاپور با دیدن این طنز آشکار در هنر خیابانی الک مونوپولی به فکر فرو رفت: همانطور که این هنرمند سنتشکن آموزش رسمی را کنار گذاشت و با هنرِ جسورانهاش کلکسیونرهایی مثل اسنوپداگ و برندهایی چون تگهوور را شیفته خود کرد، شاید وقت آن رسیده بود که او هم دست از محافظهکاری و این نمایش مسخرهی «شاغل بودن» بردارد و قواعد بازی را به سبک خودش بازنویسی کند!
کاپور بلافاصله ایدهای نبوغآمیز در تقاطع هنر و اقتصاد اشتراکی ابداع کرد: بستهی «همراه رقصنده با استایل مونوپولی»! او یک دست کتوشلوار شیک، کلاه سیلندری و یک سبیل مصنوعی شبیه کاراکتر الک مونوپولی جور کرد و آگهی داد: «همراهی در فستیوال، با قابلیت رقص و ژست گرفتن مثل سرمایهداران بزرگ برای سلفیهای شما، با تضمین حفظ آبرو و البته بدون فاجعه مالی سالن زیبایی!» کسبوکار طنزآمیز او چنان در شبکههای اجتماعی ترکید که چند هفته بعد نه تنها تمام بدهیهای قهوهاش را تسویه کرد، بلکه با الهام از تابلوی هلیکوپتر الک مونوپولی بر فراز نیویورک، اولین حساب پسانداز واقعیاش را باز کرد؛ این بار بدون نیاز به تظاهر، درست مثل یک بازیگر زیرک که صفحه شانس مونوپولی را به نفع خودش برگردانده است.