
در انعکاس نور بر روی صفحه یخی، دختر با ظرافتی بینظیر میچرخید. گویی بالهای نامرئی او را در هوا معلق نگه داشته بودند. حرکاتش بینقص و هماهنگ بود، و رقصی از نور و حرکت را به نمایش میگذاشت.
نگاه مادر به دخترش خیره شده بود. قلبش از غرور و غم به طور همزمان میتپید. دخترش در اوج شکوه و جلال بود، اما مادر میدانست که رازی در دل او نهفته است. رازی که سایه غم را بر لبخند پیروزمندانهی دختر پس از حرکت اول انداخته بود.
حرکت دوم آغاز شد. ریورس فلیپ، و چرخشهای بینقص در هوا. تماشاچیان مجذوب حرکات دختر بودند، داوران مصمم بودند که مدال طلا به چه کسی تعلق بگیرد، و هر سه داور بر روی پای خود ایستاده بودند. اما مادر، دخترش را بهتر از هر کس دیگری میشناخت.
حرکت نهایی فرا رسید، 4A، حرکتی که دختر به مادرش قول داده بود تا آن را قبل از آنکه بیماری مادر بر وی غلبه کند و او را از پا در بیاورد اجرا کند، همه منتظر حرکت بعدی دختر بودند.
با فرود بینقص 4A، سکوت مطلق یخچال را فرا گرفت. و ناگهان، انفجار تشویق عروسکها، فضا را پر کرد. اشک شوق در چشمان مادر حلقه زد. دخترش نه تنها مدال طلا را به دست آورده بود، بلکه رویای خود را نیز به حقیقت تبدیل کرده بود. رویای قهرمانی در مقابل چشمان مادر.
در آن شب، مادر و دختر به یکدیگر لبخند زدند. لبخندی که از عشق، غرور و قدردانی سرشار بود. لبخندی که نشاندهنده پیروزی اراده و قدرت عشق مادرانه بود. تصویر مادر با لبخندی محو در انعکاس نور یخچال ظاهر شد و گفت: "من همیشه به تو افتخار میکنم، دخترم." و سپس، مانند نسیمی لطیف، در هوا محو شد.
دختر گردنبندی که عکس مادرش در آن بود را در دست گرفت و زمزمه کرد: "ممنونم که امشب حمایتم کردی، مادر."
روح مادر، همچنان در قلب دخترش حضور داشت، بالهای پرواز او را در مسیر قهرمانی هدایت میکرد و او را به سوی قلههای موفقیت رهنمون میشد.
نویسنده : سهراب خان بدر / بازنویسی با Gemeni