استانداردهای زیبایی باعث شرمساری من از ویژگیهایم میشوند — و هوش مصنوعی آن را بدتر میکند
حمیره محمد
آخرین بهروزرسانی: 19 آگوست 2024، ساعت 12:03 ظهر
تصویر: با اجازه حمیره محمد.
"این چیکار سیاهآینهایه که من دارم نگاه میکنم؟" این را دوستی گفت وقتی که برای اولین بار ریم بوت را به او نشان دادم. ریم یک اینفلوئنسر و روزنامهنگار است که توسط هوش مصنوعی ایجاد شده و از سوی مجله آنلاین سبک زندگی شیلوکس پشتیبانی میشود و با انبوهی از نقدهای خشمگین راهاندازی شد.
نمیدانستم چطور به دوستم پاسخ بدهم چون خودم هم مطمئن نبودم، و نمیدانستم چه احساسی دارم یا چرا. ظهور اینفلوئنسرهای هوش مصنوعی بهطور کلی — از ریم تا کنزا لیلی که بهتازگی در یک مسابقه زیبایی مجازی به عنوان اولین "دوشیزه هوش مصنوعی" تاجگذاری کرد — مرا ناراحت میکند، اما نه به دلایلی که ممکن است فکر کنید.
به همراه بقیه نسل من، من به تغییرات و پیشرفتهای تکنولوژیکی بیگانه نیستم. کل زندگی ما با این تغییرات شکل گرفته است. نسل من رایانههای رومیزی بزرگ را به یاد میآورد، اما همچنین سیدیها، آیپادها، نوکیاها، تولد اینستاگرام و دقیقا زمانی که دسترسی به اینترنت در جیبهای ما "عادی" شد را هم به یاد میآورد. ما بچههای آیپد نبودیم اما بومیان دیجیتال هستیم.
پس چرا اینفلوئنسرهای هوش مصنوعی من را اینقدر ناراحت میکنند؟ قطعاً آنها باید فقط بخشی از روند باشند؟ یک گام دیگر در کمربند دیجیتال ما؟
برای اینکه واقعاً بفهمم، باید مقداری زمینه فراهم کنم. من یک زن رنگینپوست افتخارآمیز هستم. خانواده مادرم از هند و خانواده پدرم از زیمبابوه آمدهاند. 23andMe میگوید که من بخشی از خون ایرانی هم دارم و بین بریتانیا و امارات متحده عربی بزرگ شدهام. من عاشق این هستم که از چنین فرهنگهای زیبا و متنوعی میآیم، اما دوست داشتن چهرهام به عنوان نتیجه این تاریخ غنی آسان نبوده است. من بزرگ شدم با پنهان کردن ویژگیهایم و آرزو کردم که میتوانستم آنها را تغییر دهم: کاش بینی بزرگ جنوب آسیاییام کوچکتر بود! کاش موهایم کمتر بود! چرا حلقههای زیر چشمانم اینقدر تیرهاند؟
یک خاطره بسیار واضح دارم که خودم را در حمام قفل کرده و گریه میکردم چون شبیه دختری به نام سوزی از مدرسه نبودم. او بلوند و چشمآبی بود، با پوستی بیعیب و نقص و بینی کوچک. موهای طلایی او در آفتاب میدرخشید. همه پسرها او را دوست داشتند. همان پسرها به ابروهای بههم پیوسته و "سبیل" من میخندیدند. آنها من را جادوگر مینامیدند چون چشمانم اینقدر قهوهای تیره بود که تقریباً سیاه به نظر میرسیدند.
در اواخر نوجوانی، موهایم را بلوند کردم و با لنزهای سبز آزمایش کردم. بسیاری از دوستانم هم همین کار را کردند. با نگاه به گذشته، میفهمم که این شاید یک تلاش ناخودآگاه بود تا به نظر برسم که از نژادی نامعلوم هستم. هیچچیز برایم خوشایندتر از این نبود که کسی بپرسد آیا من ایتالیایی هستم، و هیچچیز مرا بیشتر عصبانی نمیکرد از اینکه کسی بپرسد از کدام قسمت هند آمدهام. ("چطور جرات میکنند بپرسند من از کجا آمدهام؟ من اهل لستر هستم.")
بزرگ شدن به عنوان یک رنگینپوست در دنیایی یورو-مرکزگرایانه آسان نبود. من میخواستم رنگ پوست خود را دور بریزم زیرا در نهایت احساس میکردم که رنگ پوستم نامطلوب است. پس تصور کنید که چقدر ناراحت شدم وقتی برای اولین بار ریم را دیدم: زنی با نام عربی، موهای زیبا و تیره و ابروهای پرپشت... اما او همچنین بینی کوچکی دارد که غربیسازی شده و چشمهای سبز درخشان. نه آن چشمان تیرهای که در خاورمیانه رایجتر است.
شیلوکس تایید نکرده که ریم چه قومی است، اما بسیاری از دنبالکنندگان برند تصور میکنند که او عرب است به دلیل نامش. فرض کنیم او یک زن عرب است در دنیایی که اعراب اینقدر بدنام شدهاند و سفیدی اینقدر بزرگ جلوه داده شده — آیا او به چیزی که برای تودهها بیشتر قابل قبول است ویرایش شده است؟ آیا ما، به عنوان رنگینپوستان، اینقدر زشت و نفرتانگیز هستیم که باید تغییر کنیم؟ به عنوان یک مسلمان، این فکر مرا عمیقاً ناراحت میکند، به ویژه در چنین فضای سیاسی پرتنشی. در حالی که مینویسم، اعتراضات راستگرایان افراطی در سراسر بریتانیا در جریان است با شعارهای ضد مهاجر و ضد مسلمان. آیا ما اینقدر توهینآمیز هستیم که حتی در دنیای مصنوعی نمیتوانیم به درستی نشان داده شویم؟
ریم تنها اینفلوئنسر هوش مصنوعی نیست که این احساسات را در من برانگیخته است. کنزا یک اینفلوئنسر هوش مصنوعی "مسلمان مراکشی" است و با این حال او اینقدر روشنپوست است که اگر لباسهایش نبود، میتوانستید فکر کنید که او اروپایی است. او دوباره به من یادآوری کرد که ایدهآلهای زیبایی برای رنگینپوستان تقریباً غیرممکن هستند و ما هنوز در حال مقایسه با ایدهآلهای غربی و روشنپوست هستیم. تعجبی ندارد که بازار جهانی سفیدکنندههای پوست تا سال 2026 به ارزش 11.8 میلیارد دلار خواهد رسید. به عنوان کسی که بیشتر عمرش را آرزو میکرده سفیدپوست باشد، این پاک کردن ویژگیهای رنگینپوستها در هوش مصنوعی بسیار نگرانکننده است و مرا به زمانی مشکلساز بازمیگرداند که فکر میکردم پشت سر گذاشتهام. بله، هوش مصنوعی ممکن است آینده باشد، اما آیا ما در حال پیشرفت در تکنولوژی هستیم فقط برای اینکه از نظر اخلاق و تنوع به عقب بازگردیم؟ به نظر من، این اینفلوئنسرهای هوش مصنوعی غربیسازی شده رنگینپوست یک قدم بزرگ به عقب در نام نوآوری هستند — همه تحت لوای تنوع در چیزی که به نظر یک تمرین ظاهری میرسد.
حتی در دنیای مصنوعی و ساختگی، استانداردهای دستنیافتنی بیشتر از همه بر روی زنان رنگینپوست تحمیل میشوند. ما نمیتوانیم به چیزی برسیم که اساساً وجود ندارد. رنگینپوستان ویژگیهای زیبای خودشان را دارند. ما زیر چشمهایمان سایههای تیره داریم و مستعد تغییر رنگ پوست هستیم. ما باید برای دیده شدن این زیبایی در فرهنگ پاپ مبارزه کنیم، نه اینکه با هوش مصنوعی حذف شود.
بعد از دیدن این اینفلوئنسرها که به فید من نفوذ کردهاند، خودم را در آینه با احساساتی مشابه آنهایی که در 13 سالگی داشتم و خودم را با سوزی مقایسه میکردم، میبینم. شاید بتوانم بینیام را کمی تغییر دهم. هزینه جراحی بینی چقدر است؟
اینطور که پیداست، من تنها کسی نیستم که اینطور فکر میکند. دکتر جانی بترج، پزشک زیبایی و مربی در JB Aesthetics، میگوید که این چیزی است که او مدتی است در رسانههای اجتماعی میبیند. او به من میگوید که مشتریان اغلب با تصاویری از سلبریتیهای فیلترشده یا اینفلوئنسرها به او مراجعه میکنند، به این امید که بتواند ظاهر آنها را به چیزی که در دنیای واقعی وجود ندارد تغییر دهد. او میگوید: "ظهور رسانههای اجتماعی و فیلترها به شدت ادراک عمومی از استانداردهای زیبایی را تغییر داده است. این پلتفرمها یک ایدهآل زیبایی بسیار صیقلی، اغلب دستنیافتنی را ترویج میکنند که بر بیعیبی و تقارن تأکید دارد." این همه ماجرا نیست؛ او نگران است که هوش مصنوعی این روندها را تقویت کند، و میگوید: "فیلترهای هوش مصنوعی که برای واقعگرایی طراحی شدهاند، نگرانیهای اخلاقی را به میان میآورند، زیرا آنها میتوانند بر روی ادراکات تأثیر بگذارند، و ممکن است افراد را به دنبال کردن استانداردهای زیبایی سوق دهند که نه تنها غیرواقعی بلکه غیرقابل دستیابی هستند."
نکته این است که ما کاملاً درک میکنیم که هوش مصنوعی فقط مجموعهای از دادهها را که از قبل وجود دارند تکرار میکند. اما دادهها توسط چه کسانی ارائه شدهاند؟ الگوریتمها توسط چه کسانی تنظیم شدهاند؟ چه کسانی ویژگیهای بهظاهر خاورمیانهای ریم و بینی کوچک او را طراحی کردهاند؟ چه کسانی پوست روشن کنزا لیلی را انتخاب کردهاند؟ این کلاهبرداری است، و ما، رنگینپوستان، در مورد استانداردهایی که به ما القا میشوند هیچ نظری نداریم — حتی اگر دقیقاً در همان میانگین دادهای که این هوش مصنوعی از آن استفاده میکند باشیم.
خودم را خوشبخت میدانم که در دوران بزرگسالی، با افرادی احاطه شدهام که به من کمک کردهاند تا خودم را همانطور که هستم بپذیرم. من دیگر به سوزی فکر نمیکنم. من به این که موهایم چقدر بلند است افتخار میکنم و ابروهایم را به نمایش میگذارم. از چشمان تیرهام لذت میبرم، زیرا آنها را به یاد مادربزرگم میاندازم. من ویژگیهای مختلف قومی خود را جشن میگیرم، به جای اینکه از آنها شرمنده باشم. اما به همان اندازه که پذیرش خود آسانتر شده است، به همان اندازه هم چالشبرانگیزتر است زیرا اکنون هوش مصنوعی یک پیام جدید به من میدهد: برای اینکه ارزشمند باشی، باید درخشش رنگپریدهای را داشته باشی.
تکنولوژی در حال پیشرفت است. من میتوانم این را قبول کنم. من حتی آن را میپذیرم. اما میخواهم تکنولوژی به طریقی پیشرفت کند که باعث شود دخترانی مثل من از آنچه هستند، همانطور که هستند، احساس قدرت کنند — و نه اینکه آرزو کنند به کسی که نیستند تبدیل شوند.
متن فوق یک مقاله انتقادی است که به تأثیرات منفی استانداردهای زیبایی غربی و نقش هوش مصنوعی در تقویت این استانداردها میپردازد. نویسنده، حمیره محمد، با استفاده از تجربیات شخصی خود به عنوان یک زن رنگینپوست، به بررسی تأثیرات این استانداردها بر هویت و احساسات خود اشاره میکند. در ادامه، تحلیل متن را در چند بخش کلیدی ارائه میدهم:
نویسنده از تجربیات شخصی خود به عنوان یک زن از ترکیبهای فرهنگی مختلف بهره میبرد تا نشان دهد چگونه استانداردهای زیبایی غربی او را به احساس شرم از ویژگیهای طبیعیاش کشاندهاند. او توضیح میدهد که چگونه در نوجوانی به دنبال تغییر ظاهر خود برای نزدیک شدن به ایدهآلهای زیبایی غربی بوده است و این احساسات هنوز در دوران بزرگسالی با او همراه است.
مقاله به این موضوع میپردازد که چگونه هوش مصنوعی با ایجاد شخصیتهای مصنوعی مثل "ریم" و "کنزا لیلی" که دارای ویژگیهای ظاهری نزدیک به استانداردهای زیبایی غربی هستند، استانداردهای زیبایی را تقویت میکند. این شخصیتها، که ظاهری غربیسازی شده دارند، به نوعی نمادی از این هستند که حتی در دنیای مصنوعی نیز استانداردهای زیبایی غیرقابل دستیابی به طور ناخودآگاه ترویج میشوند.
نویسنده به این نکته اشاره میکند که اینفلوئنسرهای هوش مصنوعی نه تنها استانداردهای زیبایی را تقویت میکنند، بلکه به نوعی پیام میدهند که ویژگیهای طبیعی و متفاوت زنانی مانند نویسنده، ارزشمند نیستند. او نگران است که این نوع محتواها به تقویت بیشتر احساس نارضایتی از خود و در نتیجه جراحیهای زیبایی و تغییرات غیرضروری منجر شود.
نویسنده مقاله با وجود پذیرش پیشرفت تکنولوژی، خواهان توسعهای است که به جای تقویت استانداردهای ناعادلانه، به تقویت احساس رضایت و پذیرش خود در میان افراد کمک کند. او بر این باور است که تکنولوژی باید در جهت افزایش تنوع و به رسمیت شناختن زیباییهای مختلف، بدون نیاز به تطبیق با استانداردهای ناعادلانه، حرکت کند.
نویسنده با بررسی نمونههای مشخص از اینفلوئنسرهای هوش مصنوعی، این روند را به عنوان یک بازگشت به عقب در بحث تنوع و پذیرش تنوع نژادی و فرهنگی میداند. او این مسئله را به عنوان یک تهدید برای پذیرش و نمایش واقعی و مثبت تنوع در دنیای امروز معرفی میکند.
متن به خوبی نشان میدهد که چگونه تکنولوژیهای جدید مانند هوش مصنوعی میتوانند به طور ناخواسته استانداردهای زیبایی ناعادلانه را تقویت کنند. نویسنده با استفاده از تجربههای شخصی و تحلیل فرهنگی، به چالشهای اخلاقی و اجتماعی این پدیده پرداخته و خواستار رویکردهای مسئولانهتر در توسعه تکنولوژی شده است.
Chatgpt 4o
https://www.refinery29.com/en-us/harmful-beauty-standards-artificial-intelligence