
این روزا خیلی از ما دل نگران زمینمان هستیم ومخصوصا دغه دغه طبیعت سرزمینمان راداریم روزی نیست که خبرهای ناخوشی نرسد از تخریب جنگل ها، خشک شدن دریاچه ها آلودن آب و خاک به پسماند ها و شیرابه ها تحلیل رفتن حیات وحش
و چه و چه... آ دم ها دیوانه واردارن جان زمینی رامیگیرند که به آن ها جان بخشیده است دربرابروسعت وسرعت باور نکردنی این ویرانی چه کاری ازدست ما ساخته است شاید به دست به دست کردن خبرش درشبکه های اجتماعی با چاشنی سوگواری یا انتقاد بسنده کنیم شاید فکرکنیم خیلی کوچکترازآنیم که مثلا با تغییر شیوه زندگیمان سبب تغییری دراین روند شویم شایدازاین فکر که هرکاری بکنیم خودمان جزئی ازاین نظام ویرانگر هستیم احساس ناتوانی کنیم واز خودوهرچه آدمیزاداست ناامیدشویم اماما نمیتوانستیم دست روی دست بگذاریم ومحبت زندگی راباحس ناتوانی وناامیدی تباه کنیم.