«به یاد رهبر عزیزم سید علی»
آفتاب
روی دوشش انداخت
کیسه ی نورش را
و از این بادیه رفت
ماه در خانه نشست
و دگر پای به ویرانه ی شب ها نگذاشت
آسمان با بغض به زمین مینگریست
بیشه ها زرد شدند
بوته ی لادن ها
غنچه های محبوس
همه از کف رفتند
رخت ماتم کرد
بر تنش شالیزار
و مترسکها در خفا خندیدند
رقص ماهیها لب شط ها گم شد
اشک حسرت ریخت
در دلش اقیانوس
و زمین رفت به خوابی ابدی
همه گریان بودند
به جز آن باد سیاه
که دلش میخواست
در دل تاریکی
به هم آغوشی صحرا برسد