نفرین

نفرین به من

نفرین به تو

نفرین به اون قلبی که عاشق شد

نفرین به اون رویای خامی که

با حیله ی چشمات صادق شد

من آدم عاشقتری بودم

وابسته تر بودم تو میدونی

زنجیر احساسم منو انداخت

تو بند تو مثل یه زندونی

حالا منم با بغض سنگین و

گلدون یاسی که تو ایوونه

گاهی میون گریه میخندم

لابد بهم میگی دیوونه

از سردی دستات بیزارم

از اعتمادی که ترک خورده

اون آدمی که باورت میکرد

با رفتنت صد ساله که مُرده

شب تا سحر بیدار میمونم

شاید بیای از کوچمون رد شی

یعنی میشه با هرم آغوشت

پایان این شب‌های سردم شی؟

حالا منم با بغض سنگین و

گلدون یاسی که تو ایوونه

گاهی میون گریه میخندم

لابد بهم میگی دیوونه