غمباد

دلم باد کرده است

از بس که حرفهایم را قورت داده ام

میدانم که با سکوت، وجدانم به باد رفته است

و با فریاد، محکمه های شهر مرا تا پای دار خواهند برد

اینجا حتی قاضیان هم، پشت چهره ی عبوسشان

به صداقت حرفهایت ایمان دارند

و در خلوت، برای دست و پاهای زنجیرشده ات گریه میکنند

سالهاست کسی سپیده را ندیده است

سحرها بوی اعدام می‌دهند

مادران این دیار، تقاص کدامین گناه را پس می‌دهند که

صدای ضجه های سوزناکشان  گوش فلک را کر کرد

خوش به حال دیوانه ها

کاش میشد بی دلیل خندید