زلیخا

تو مث کشتی میمونی وسط موجای سخت
مثل بارون میشینی رو صورت  تشنه ی بخت
تو مث چتر نجاتی میرسی لحظه ی مرگ
خود اعجاز کلامی وقتی واژه میشه قحط

تو به شیرینی فالِ شبِ یلدا میمونی
به قشنگی صدای لب دریا میمونی
روی قاب آرزو، اسمتو حک کرد دلم
دلفریبی مث سیب تو دست حوا میمونی

غسل تعمید میکنم تو چشمه ی پاک چشات
تا ابد دِیر نشینم تو کلیسای نگات
من با ناقوس قدم‌های تو بیدار میشم
به صلیبم بکش اینبار به امید نجات

تو به زیبایی هر ثانیه از دیداری
تو همون گوشه ی دنج تو کافه ی رویایی
من زلیخای تو و تو یوسف کنعانی
بی تو می مرد دلم تو غربت و تنهایی