دومینو

فصل اول

همه ی بدبختیا از اونجا شروع شده بود که روز عقد، رو صورت عروس، چادر انداخته بودن و جای داماد با برادرش عوض شده بود.

همه ی محل، داستان کلاهی که سر مریم رفته و تبانی پدر و مادرا رو میدونستن چون با بغض برای همه تعریف کرده بود ولی حالا دیگه کار از کار گذشته بود و پای چهار تا بچه قد و نیم قد درمیون بود.

مریم زن قشنگی بود. هر کی اونو با فتح اله بدترکیب میدید انگشت به دهن میموند. به جز صدیقه، بقیه بچه ها به مادرشون رفته بودن.

فتح اله کارگر روز مزدی بود که نیمچه اعتیادی هم داشت . بیشتر روزا میدیدی سیگار به دست رو سکوی جلوی خونه اجاره ایشون نشسته و زنا رو دید میزنه.

مریم پای فقر و هرزگی فتح اله می‌سوخت و می‌ساخت جایی هم واسه برگشت نداشت. پدرش که تازه مرده بود و مادرش هم که تو محله های بالا گدایی میکرد. برادراش هم که کم و بیش تو منجلاب اعتیاد گرفتار بودن.

تحول

تازه جنگ تموم شده بود. اون وقتا اکثر زنا چادری بودن و زنای مانتویی رو قرتی میدونستن.

مریم از این رو به اون رو شده بود، چادرشو زمین گذاشته بود و بی آرایش غلیظ جایی نمی‌رفت. رفت و آمدای مشکوک مریم از یه طرف و زنای عجق وجقی که هر روز کنارش میدیدی از یه طرف دیگه.

کمتر روزی میشد که از خونشون صدای جیغای مریم و نعره های فتح اله نیات، طفلی بچه ها هم که گریه کنون تو کوچه، از در و همسایه کمک میخواستن.

پچ پچ خاله خانباجی ها شروع شده بود، اونم تو اون محل، که برای آدم سالمش هم هزار تا حرف و حدیث در میاوردن.

فروپاشی

مریم پاشو تو یه کفش کرده بود که الا و بلا طلاق می‌خوام. هرچی نصیحتش کردن که پدرت خوب، مادرت خوب آخه این چه کاریه بعد چهار تا بچه، افاغه نکرد و توافقی جدا شد.

فتح اله دست پسراشو گرفت و رفت روستاشون .بعدها هم خبر رسید که همونجا با پسرش چوپونی می‌کنه و ازدواج کرده.

مریم هم پول پیش خونه رو گرفت و رفت پیش مادرش. حالا دیگه به جز مطلقه بودن، انگ دیگه ای هم خورده بود وسط پیشونیش، اونم تو اون سالها و اون محل، که پیرزنای جلوی در، بیشتر از فرشته حسابرس، حساب ریز و درشت اعمالتو داشتن.

باتلاق

مریم، هر روز یه تیپ جدید میزد، دیگه نه از کک و مک صورتش خبری بود و نه از چربیای اضافه ی شکمش. هر بار که میدیدمش هم خوشکلتر شده بود وهم خوش اندامتر. سرشو مثل کبک کرده بود زیر برف. انگار داشت انتقام خشمای فرو رفتشو از روزگار می‌گرفت! تو باتلاق بدی گیر افتاده بود.

هر خواستگاری هم که برای خواهر دم بختش میومد، به لطف همسایه ها، دمشو میزاشت روی کولش و میرفت.

مادر بیچاره هم که چهار تا دندون درست درمون تو دهنش نبود و دخترای مریم هم وبال گردنش شده بودن، از ترس آبروش چو انداخته بود که مریم پرستار یه پیرزن بالاشهریه و همونجا میمونه ولی حناش برای آدمای بیکار و فضول اون محل، که مو رو از تو ماست میکشیدن بیرون، رنگی نداشت.

غیبت

غیبت مریم این بار طولانی شده بود و چند ماهی بود که کسی ازش خبری نداشت. هرکی رو حدس و گمان خودش چیزی میبافت.

یکی می‌گفت زندانه، یکی می‌گفت کشتنش، اون یکی هم میگفت دبی دیدنش و...درخوش بینانه ترین حالت، پیرزنایی که آخر عمری توبه کار شده بودن میگفتن شاید صیغه کسی شده...

اکبر

به فاصله ی سه تا خونه از ما، یه خانواده پرجمعیتی بودن که تازه به این محل اومده بودن، پدرشون سرایدار یکی از باغای قصرالدشت بود و تیپ و کلاسشون هم، با همه ی محل، تومنی هفت صنار،فرق داشت.

خانوادگی بسیج شده بودن تا برای اکبر چهل ساله معتادشون یه دختر ترگل ورگل پیدا کنن.

مادر اکبر میگفت اگه پسرم ازدواج کنه به عشق زنش ترک می‌کنه! خواهرش هم می‌گفت اکبر بخاطر فشار نیاز جنسی معتاد شده! از سر و روی اکبر مو وِزوِزی، معلوم بود که نیاز اون به جنس بیشتر از نیاز جنسیه.

حمیده

خبر ازدواج بی سر و صدای اکبر با حمیده، دختر مریم مثل بمب تو محل صدا کرده بود، تازه قطع ارتباط با مریم رو هم براش، شرط کرده بودن.

دیدن حمیده ی سیزده ساله کنار اکبر، به تلخی دیدن فتح اله و مریم، کنار هم بود، اکبری که به جز همه ی ویژگیای مثبتش، به اندازه ی یه سرانگشت هم از زیبایی خانوادش رو، به ارث نبرده بود و این بار هم دوباره، همه چی زیر سر مادر مریم بود.

طولی نکشید که شکم حمیده بالا اومد. حمیده، داشت به استقبال بچه ای می‌رفت که قرار بود جای خالی عروسکاشو پر کنه و مادری که تلخی نبودنش بیشتر از قبل احساس می‌شد.

اکبر و مادرش هواشو داشتن ولی انگار یه اندوه بزرگ، تو نگاهش خونه کرده بود، اندوهی که زیر خنده های کودکانش هم نمیتونست اونو پنهان کنه.