دومینو

فصل سوم

مهسا

مهسا، خواهر سومی اکبر بود، به نظر میومد خوش قلب تر از بقیه ی خواهراش باشه. سه چار سالی از ازدواجش می‌گذشت، مادرشوهرش خونه ی روبرویی ما رو براشون خریده بود، یه خونه ی جمع و جور با پنجره هایی که به پنجره های مسجد شبیه تر بود با انواع و اقسام کاکتوسایی که داشتن همونجا آفتاب میخوردن.

پسر کوچولوشون امید، عاشق جیتا، میمون برادرم بود و دائم بهونش رو می‌گرفت به خاطر همین، روزی چند بار، برای دیدن ادا، اطوارای جیتا میومدن خونمون.

روزای اول تو حیاط می‌نشستیم و بعد تو هال و کم کم تو پذیرایی. رابطمون از آشنایی به دوستی و بعد هم به رفاقت تبدیل شده بود.

مهسا و خواهراش به اصرار پدر ظاهراً با حمیده آشتی کرده بودن. حالا دیگه بیشتر از قبل، از حال و وضع حمیده خبردار میشدم. هر باری هم که اتفاقی نازنین رو میدیدم، بیشتر از قبل، شبیه مریم شده بود.

از لابه‌لای حرفای مهسا که دلِ خوشی هم از حمیده نداشت فهمیدم که بعضی وقتا حمیده هم پای بساط اکبر می نشسته و وقتی پدر شوهرش بو برده، خون راه انداخته، اکبر هم بعد اون دیگه پیش حمیده چیزی نمی کشیده.

داغ پدر

نازنین خیلی بی تابی میکرد. از شیر هم تازه گرفته بودنش. اشک، گوشه چشماش خشک شده بود و تو همون حال خیره شده بود به جیتا و آب نبات خوردنش رو نگاه میکرد.

چایی رو گذاشتم جلوی مهسا و پرسیدم حمیده کجاست؟ هنوز کامل ننشسته بودم که نه گذاشت و نه برداشت جوری که انگار از خداش باشه گفت پدر و برادرش تصادف کردن و سر دود رفتن.

دنیا رو سرم خراب شد. نازنین آروم شده بود و انگار حالا دیگه نوبت من بود. اشکام تمومی نداشت. شونه های نحیف حمیده واسه تحمل سنگینی این همه داغ خیلی کوچیک بود.

انگار اون خانواده ی شیش نفره، نفرین شده بودن. حالا دیگه فقط حمیده مونده بود و رضا برادر کوچیکش که تو روستای پدریشون با زن صیغه ای باباش زندگی میکرد.

فرار

سهم خوبی از دیه ی پدر و برادرش، دست حمیده رو گرفته بود. انگار تموم این سالها منتظر این پول مونده بود تا از دست اکبر و خواهراش فرار کنه، خواهرایی که حتی به خودشون زحمت گفتن یه تسلیت کوچیک یا شرکت تو مراسم ختم خانوادش رو نداده بودن.

حمیده، پیش مادربزرگش میموند و با کمک دایی علی که حالا بوی پول هم به دماغش خورده بود، داشت واسه طلاق، تک و دو میکرد.

هیچ محکمه ای پیدا نمیشد که حق رو به حمیده نده و تصور اینکه چطور تونسته بود چند سال کنار اکبری که سن پدرش رو داشت و حتی نفساشم بوی مواد میداد، دووم بیاره، خیلی سخت بود.

قاتل فداکار

انگار غصه های حمیده تمومی نداشت. نازنین رو که تنها نقطه ی روشن زندگیش بود ازش گرفته بودن، هیچ کس هم نمیدونست پیش کی میمونه. اولتیماتومایی هم که دایی علی به اکبر و خانوادش با توپ و تشر و تهدید، برای برگردوندن نازنین داده بود، بی فایده بود.

وقتی مریم و دخترش مردن همسایه ها دیده بودن که آخرین کسی که سراسیمه قبل مردنشون از خونه اومده بیرون، علی بوده و حتی بارها صدای فحش و فحش کشی علی و مادرش رو به خاطر مرگ مریم و دخترش رو شنیده بودن.

شاید این بار علی میخواست به جبران مادر و خواهری که از حمیده گرفته، نازنین رو بهش برگردونه تا اینطوری بتونه مرهمی بزاره رو زخمای عمیق وجدانش و بیشتر از این شرمنده ی تنهاییای حمیده نباشه.

ذوب تدریجی حمیده، طاقت علی رو طاق کرده بود.بالاخره دل رو به دریا زد. دستای بی جون حمیده رو گرفت و رفتن دنبال نازنین.اونم تو یه صبح دل انگیز بهاری که عطر بهار نارنج ها، رو تن کوچه های قدیمی شهر نشسته بود و نسیم مثل یه مادر مهربون، صورت آدما رو نوازش میکرد انگار زندگی تو لحظه های آخر داشت بهشون لبخند میزد.

راز مفقودی

روزها از رفتن و ناپدید شدن حمیده و داییش میگذشت انگار آب شده بودن و رفته بودن زیرِ زمین. پلیس هم نتونسته بود به هیچ سر نخی برسه.

از اکبر هم نتونسته بودن حرفی بکشن و به قید وثیقه آزاد بود.

اون وقتا، نه مثل الان قدم به قدم، دوربین بود و نه قشر ضعیف جامعه به موبایل دسترسی داشتن و همین کار رو خیلی سخت کرده بود. چند نوبت عکسشون رو زدن تو روزنامه ها ولی باز هم هیچ ردی ازشون به دست نیومد. مادر بزرگ بیچاره هم که هنوز تو شوک مرگ هولناک دختر و نوه‌ هاش بود، جلوی چشم همه داشت نابود میشد.

اکبر که فقط خواهراشو مسبب ویرانی زندگیش میدونست برای پیدا کردن حمیده، دست به دامن رمالا شده بود.

تا سالها ماجرای مفقودی و سرنوشت نامعلوم این دایی و خواهرزاده مثل یه معمای حل نشده تو ذهن پلیس و مردم موند.