دومینو

فصل دوم

آزادی

سر و کله ی مریم پیدا شده بود. سرِ تراشیدش گواهی میداد که زندان بوده، شایعه شده بود که مفاسد تو یه خونه ی تیمی دستگیرش کرده و حالا هم به خاطر روز زن عفو خورده اومده بیرون.

هر چی تلاش کرده بود، نزاشته بودن حمیده رو ببینه فقط سیسمونیایی رو که می‌گفتن با قالی بافی تو زندان خریده، با وساطت مادرش به حمیده رسونده بود.

توبه ی گرگ

قدیمیا راست گفتن که توبه ی گرگ مرگه. مریم نه تنها دست از کارای گذشتش برنداشته بود بلکه دیگه به لطف توصیه هم بندیاش، دامنه ی کارشو به داخل محل هم گسترش داده بود. شماره ی خونه ی مریم، بین جوونای محل دست به دست میشد و آوازش اونقدر تو محل پیچیده بود که دیگه برادراش هم نمیتونستن سر، بلند کنن.

برادرای بیچاره که سیبیل داشتن به پهنای صورت و همه ازشون حساب میبردن، زورشون به مریم نمی‌رسید. بارها برای مریم خط و نشون کشیدن و تهدیدش کردن ولی هربار با گریه ها و قسمای دروغ مریم پا پس میکشیدن.

قتل ناموسی

اون وقتا مرسوم بود که حموما رو تو حیاط میساختن و تو نصف خونه های جنوب شهر، خبری از آبگرمکن نبود. یه دیگ بود که داخل حموم میزاشتیش رو پیک نیک. هم آب گرمت تامین میشد و هم گرمت میکرد.

یکی از سردترین شبای زمستون بود. همسایه ها، تو کوچه جمع شده بودن. پلیس از مردم خواست که صحنه رو ترک کنن. صدای شیون مادر و خواهر مریم کوچه رو پر کرده بود. جسدا رو داشتن میبردن که حمیده رسید. زبونش بند اومده بود زیر بغلشو گرفتن بردنش تو.

همسایه ها میگفتن مریم و دخترش وقتی حموم‌ بودن یکی از برادرا از خلوتی خونه استفاده کرده و در حموم رو، روشون قفل کرده، گاز گرفته بودشون، میگفتن خیلی دست و پا زدن که خودشون رو نجات بدن و اونقدر مریم به در فشار آورده که دستاش زخمی و پر از خون بوده.

این قتل رو یه حادثه جلوه دادن ولی بنظرم حتی پلیس هم میدونست چی شده و ذهنیت جامعه متعصب اون دوره، از امثال برادر مریم حمایت می‌کرد.

فتح اله بیچاره هم که آه در بساط نداشت هرچی دست و پا زد، نتونست چیزی رو ثابت کنه و از خیر خون دخترش گذشت.

نازنین

نازنین، زودتر از موعد به دنیا اومده بود. حمیده بدون کمک مادر شوهرش، نمیتونست از پس اون دختر نحیف بربیات.

مرگ مادر و صدیقه، تنها خواهرش دمار از روزگارش در آورده بود و ذوق مادر شدن رو تو نگاهش نمی‌دیدی.

افسردگی بعد زایمان هم گرفته بود، با اطرافیانش درگیر میشد بعضی وقتا دامنه دعواهاشون به کوچه هم کشیده میشد و می‌دیدی وسط دعوا چندتا فحش هم نثار روح مریم و صدیقه میشه.

خانواده ی اکبر خیلی شلوغ بودن و خواهرا بیشتر روزا، با خانواده اونجا پلاس میشدن. تحمل اون حجم از سر و صدا و شیطنت بی حد نوه ها، تو اون خونه ی کوچیک، حتی برای همسایه ها هم خیلی آزاردهنده بود. اکبر هم که پولی نداشت تا بتونه خونه ی جدا بگیره.

وقتی پدر اکبر که بیشتر خرج‌ زندگی اکبر هم رو دوشش بود، اوضاع رو قاراشمیش دید و آبروشو در خطر، بهشون تو باغ جا داد تا با هم زندگی کنن .

زندگی در باغ

یه باغ خیلی بزرگ، تو شمال شهر که حتی شکل و طعم میوه هاش هم با بقیه جاها فرق داشت، صاحبش هم یه جهود خرپول، که سالها بود رفته بود خارج و ازش خبری نبود.

بابای اکبر میگفت همه ی جوونیش تو باغ سپری شده و بیشتر درختای باغ رو خودش کاشته و به ثمر رسونده. قد کشیدن درختا رو دیده بود ولی بزرگ شدن بچه هاشو، نه.

از ترس حمله ی دزدا و حیوونای وحشی هم یه دولول آمریکایی پشت بار رختخواباش قایم کرده بود.

عادت خانواده از قدیم این بود که آخر هفته ها، همه توی باغ جمع میشدن، هم زیارت بود و هم سیاحت، برگشتنی هم هر خانواده میوه ی یه هفتش رو میزد زیر چلشو میومد ولی با بودن حمیده، دیگه ماهی یه بار هم سر وکله ی کسی تو باغ پیدا نمیشد.

فصل جدیدی از زندگی حمیده شروع شده بود. دیگه دستشون هم رفته بود تو جیب خودشون، اکبر هر روز چند تا سبد از میوه های باغ رو میبرد سر جاده، می‌فروخت و میومد و تونسته بود برای حمیده دو تا النگو و واسه نازنین هم یه جفت گوشواره ی قشنگ بخره.