خانه

خانه دلگیر است و سرد، اطلسی ها یخ زده

روی دیوار اتاق، قاب عکسی نم زده

بین آب و آینه، کودکی خوابیده است

مادری آشفته حال، با نگاهی غمزده

رد شلاق سکوت، بر تن عریان شب

قاصدک پنهان شده، از دو چشم پنجره

جغد هوهو میکند برخرابیهای دل

نحسی بخت من و زخمهای حنجره

روشنی مدفون شده زیر پای سایه ها

شهد گل راخورده باز، با زبانش شب پره

کوچه باغ خلوتم، باز بارانی شده

بر گلوی آفتاب، رد پای خنجره