بنفشه

کودکی
اولین تصویرغم انگیزی که ازبنفشه توی ذهنم نقش بسته، به سالهای خیلی دور بر میگرده. هشت، نه سالمون بود تو کوچه ی مسجد دیدمش، داشت میومد سمت سوپری بغل مسجد. دیدم ذوق و شوق عجیبی تو نگاهشه، میگفت: بعد دو سه روز گشنگی، امروز برادرش اومده و بهشون پول داده، داشت میرفت ماست بخره، بخورن.
تصویر بعدی هم مربوط میشه به زنگ ورزش کلاس سوم ابتدایی. اون وقتا مرسوم بود زنگ ورزش زیگزاگ میزدیم وهرکی بیشتر میزد، نمره ی بیشتری میگرفت. نوبت به بنفشه رسید تو همون حینی که داشت زیگزاگ میزد، کفشهاش از پاش دراومد و وارونه شد، کفش هایی که کف نداشتن. اشک تو چشمای معلممون جمع شد.‌ صحنه ی خیلی غمناکی بود، گرچه برای ما که هممون شاید کمی کمتر از بنفشه فقیر بودیم چیز خیلی عجیبی نبود.
محله
خونه ی ما توی یکی از محله های جنوبی و فقیرنشین شهر بود، جایی که شغل یک چهارم اهالی خرده فروشی مواد بود و علت مرگ بیشتر جوونها هم یا تزریق بود یا اعدام بخاطر حمل و فروش مواد. بیشتر اعدامهای در ملاعام رو هم اونجا انجام میدادن تا درس عبرتی باشه برای اهالی.
وسط همه ی این بدبختیا، یه مسجد بود به اسم ابوالفضل ولی همه بهش میگفتن مسجد حاج عباد. حاج عباد هم کلید دار مسجد بود و هم صاحب سوپری کناریش .
خونه ی بنفشه اینا، با مسجد محل یه کوچه فاصله داشت ولی خونه ی ما چند تا کوچه اونورتر بود.
یه خانواده ی پرجمعیت بودن با بچه هایی از دم همه چشم رنگی و خوشگل. باباش یه شولیت قدیمی داشت که همیشه ی خدا خراب بود و یه گوشه از کوچه پارک شده بود.
بیشتر قرارهامون توی مسجد بود. همه ی نمازهای اون سالهامونو با وضو و بی وضو، به جماعت و اول وقت میخوندیم.
هنوز بعد سی سال، صدای موذن مسجد تو گوشمه و اون بیت معروف قبل اذانش، «خدایا چنان کن سرانجام کار، تو خشنود باشی و ما رستگار».
پای ثابت کلاسهای مسجدبودیم و با هم اردو میرفتیم. تا پنجم ابتدایی، همکلاس بودیم و از بچه های تاپ مدرسه.
کلاس اول راهنمایی بودم که خبر ازدواج بنفشه رو دادن. نمیدونستم باید خوشحال باشم یا ناراحت. سالها از بنفشه خبری نداشتم. خونه ی پدرش هم از محله ی ما رفته بود.
همه امیدم این بود که یه روز خودش که آدرسمو داشت بیات پیدام کنه. خونه ی ما هم بعد از یکی دو سال جابجا شد و دیگه امیدی به دیدن دوبارش نداشتم ولی اونقدر خاطره ی قشنگ ازش داشتم که نزاره هیچوقت فراموشش کنم .
دیدار دوباره
تا اینکه بعد سالها، اوایل ازدواجم بود که اتفاقی توی درمانگاه دیدمش. اون اول منو شناخت که جای تعجب هم نداشت، چون مگه ما چند تا زن دومتری توی شهرمون داریم؟

نمی‌دونستم خوابم یا بیدار، انگار خدا بهم بعد عروسیم، یه سور حسابی داده بود.
یه بچه ی ده ساله ی خوشگل و چشم رنگی هم داشت کپی خودش، که اسمش امیرحسین بود.
یه بچه ی ساکت با یه معصومیت خاص که کمتر تو پسر بچه ها دیده بودم. مطمئن بودم که قبلاً جایی دیدمش ولی هر چی به ذهنم فشار آوردم چیزی یادم نیومد.
انگار به اندازه ی تموم اون سالهایی که ندیده بودمش حرف تو دلش، تلنبار شده بود. خیلی برام درد و دل کرد.از ازدواج اجباری و اختلاف سنی زیاد با همسرش گفت. از اینکه بعد سالها هنوز توی یه اتاق پدر شوهرش سر میکرد و برای یه بشقاب غذا، از بوق صبح تا آخر شب مجبور بود کار کنه و بساط پدر شوهرش رو پهن و جمع کنه.
از برادر شوهر شیشه ایش، از چاقویی که برای دفاع ازبچش خورده بود، از بدرفتاریا و تهمتای مادرشوهر زمینگیرش، از بیکاری شوهر بی‌فکرش و فقر شدیدی که گریبانشون رو گرفته بود، از بی جهازیش که زمینه ساز بحثها و اختلافات زیادی توی زندگیش بوده ...
بنفشه می‌گفت و حرفاش دشنه ای بود که روح و روانم رو هدف می‌گرفت. باور اونهمه مصیبتی که سرش اومده، برام خیلی سخت بود.
تازه فهمیدم، خونه ی جدید بنفشه اینا با خونه ی مادرم فقط چهار پنج تا کوچه فاصله داره و برادرم هم کم و بیش خانواده ی شوهرشو می‌شناخت. عجیب تر این بود که فهمیدم من خودم چند بار به توصیه برادرم، از سر دلسوزی، پیش مادرشوهرش رفته بودم و آمپول و سرم زده بودم غافل از اینکه بدونم خونه‌ی بنفشه گمشده ی من همونجاست.
خونه ای قدیمی که بوی متعفن سیگار و تریاک روی وسایلش نشسته بود البته به مدد معتادای اون خونه، دیگه چیزی از اثاثش نمونده بود به جز چند تا قالی کهنه و یه یخچال درب و داغون.حالا فهمیدم چرا پسر بنفشه اونقدر برام آشنا بود. مادرشوهر بیچاره تنها منبع درآمد اون خونه بود که لم شده بود و نشسته هنوز کار میکرد و هر پولی از مشتری‌ها می‌گرفت از ترس پسر معتادش، تو صد تا سوراخ قایم میکرد.
فروپاشی
بعدها دوباره بنفشه رو دیدم فهمیدم دوبار خودکشی کرده که معجزه آسا نجاتش دادن، دیگه ادامه ی زندگی مشترک براش غیرممکن شده بود.
با وجود مخالفت شدید خانوادش، توافقی جداشد و حضانت امیرحسین هم به پدرش واگذار شد، قرارشد هرماه هم سیصد تومن، برای قسط مهریه بگیره.
پدر بنفشه نمیزاشت هیچ دخترش بدون مهریه جدا شه و بچه هاشونو هم خونش راه نمیداد.
خونه ی پدری
بنفشه به خونه ی پدری برگشت. خونه ای تو حاشیه ی شهر که یک سمت از حیاطش دیوار نداشت و یه قسمت از ساختمونش هم بخاطر سیل پارسال خراب شده بود.
به جز بنفشه، دو تا از خواهراش هم برگشته بودن. سوسن که شوهرش زیر حکمی بود و دخترش داشت زیر دست مادرشوهرش بزرگ میشد. نسترن هم، که سه ماه بعد عروسی از شوهر دیوونش جدا شده بود و جای مهریه، یارانه شوهرش رو بهش داده بودن!
پدر بنفشه دوبار ازدواج کرده بود و ازهر زنش، پنج شیش تا بچه پس انداخته بود که همشون با هم زندگی میکردن.
بهترین فصل خدا براشون تابستون بود چون یه عدشون توی حیاط و یه عده هم بالای پشت بوم میتونستن بخوابن.
پسرهای خونه باید از بچگی، گلیم خانواده رو از آب میکشیدن و دختر ها هم باید تو سن کم، بدون جهیزیه شر رو کم میکردن.خونه ای که توش، با وجود پدری بیفکر، فقر بیداد میکرد.
پدری که شاید تنها رسالتش درست کردن بچه هاش و مثبت ترین کارش، اسم گل گذاشتن روی دختراش بود.
بنفشه اول توی یه مسافرخونه، کار میکرد، ولی وقتی دید نمیتونه زیبایی هاش رو از چشمای هیز صاب کار و بعضی از مسافرا قایم کنه، رفت توی یه خیریه، مشغول به کار شد.
تاب دوری از پسرش رو نداشت ولی مجبوربود این دوری جانفرسا رو طاقت بیاره. قند توی دلش آب شد وقتی فهمید امیر حسین به یکی از تیم‌های فوتبال عربی دعوت شده .
زندگی دوباره
یه شب، تو راه برگشت از خیریه با یه آقایی آشنا شد که با دادن حضانت دو تا دخترش به زن سابقش جداشده بود. بنفشه هم داستان زندگی پر از رنجش رو گفته بود و این آشنایی خیلی زود، به ازدواج ختم شد.
بنفشه بعد ازدواجش، بخاطر بدهی های شوهرش، پرستار یه سالمند شد و نزاشت پای شوهرش به زندان برسه.
بعد یه مدت هم به پیشنهاد شوهرش بیرونبر زدن، بنفشه آشپزی میکرد و شوهرش هم وردستش بود، از یه طرف خیانت شوهرش و منشی کم سن و سال مغازه و از یه طرف دیگه، کسادی کسب و کار، قبضای سنگین و بدهی های تلنبار شده، مجبورش کرد، مغازه رو تعطیل کنه.
دوباره روز از نو و روزی از نو...دیگه جایی هم برای زندگی نداشت و با شوهرش دوباره به خونه ی پدری برگشت.

استیصال
یه سالی میشد که فقط بنفشه کار میکرد و شوهرش راضی نمیشد حتی بخاطر خرجی دو تا دختری که از ازدواج قبلیش داشت سر کار بره، تازه از بنفشه هم پسر میخواست!
بیشتر ساعتهای روز رو خواب بود و تو کلاسای سلمونی که بنفشه با پول کارگری ثبت نامش کرده بود، هم شرکت نمیکرد.
طاقت بنفشه، طاق شده بود ولی از ترس آبروش نمیتونست به طلاق دوباره فکر کنه.
سرطان

چند ماهی بود که بنفشه، به توده های زیر بغلش شک کرده بود، ولی اونقدر این دست و اون دست کرده بود، که دیگه کار از کار گذشته بود. دوره های شیمی درمانی رو براش شروع کرده بودن ولی سرطان، تو کل بدنش پخش شده بود.
خودش مسبب مریضیشو استرسای مهلکی میدونست که شوهرش بهش داده بود، ولی شوهرش معتقد بود که آه اون دامن بنفشه رو گرفته چون خیلی بهش گیر میداده!
شوهر نامردش ترکش کرد و هزینه های درمانش رو چند تا خیر تقبل کردن.

پایان راه
آخرین باری هم که دیدمش باز تو پذیرش درمانگاه بود. برای اولین بار طاها رو میدید. خیلی ذوق پسرمو میکرد آخه بعداز چند سال، خدا بهم بچه داده بود.
بنفشه، تازه شیمی درمانی شده بود و اومده بود نوبت دکتر بزنه.از اینکه دیدم با وجود اون همه خواهر و برادر، تک و تنها رفته شیمی درمانی، توی دلم اشک ریختم ولی به روی خودم نیاوردم.
همه ی موهای سرش ریخته بود تازه فهمیدم چرا زیر روسریش کلاه پوشیده، تشنجهای پی درپی امانشو بریده بود، ولی حتی سرطان هم نتونسته بود تا اون لحظه، از زیبایی های بنفشه چیزی کم کنه. روحیه ی خوبی داشت ادامه تحصیل داده بود و چیزی نمونده بود تا سیکلشو بگیره، مطمئن بود که خوب میشه.
بعدها سوسن رو، اتفاقی تو مترو دیدم فهمیدم که بدن بنفشه خیلی تحلیل رفته و دیگه برق زندگی از نگاه بی رمقش پریده، معلوم بود که بنفشه داره خیلی درد میکشه.
دیدن ذوب تدریجی رفیقت، وقتی هیچ کاری برای نجاتش نمیتونی انجام بدی تلخترین تراژدی دنیاست.
هیچوقت نگاه آخر بنفشه رو فراموش نمیکنم شب تو راه برگشت از درمانگاه، من و پسرم دو تا خیابون قبل، از تاکسی پیاده شدیم و بنفشه ی قشنگم رفت...اما برای همیشه😭