✍️سهیلا هاشمی اقدم
?️اگر آدم مهربونی نیستید،
تو دنیای امروز کسی نمیخواد شما رو .
انسان نه حوصله ی جنگ با کسی رو داره،
نه آدمی رو که مهر طلبه.
برای اینکه آدم مهر طلب
در ارتباط با دیگران مهر طلب میمونه اما در ارتباط با همسرش در حال جنگه!
به همین جهت هست که بسیاری از اوقات زن و مردهایی رو میبینیم که حاضره سه ساعت و پنج ساعت حرفهای مزخرف دیگری رو تحمل کنه برای اینکه میخواد نشون بده حوصله داره، مهربانه، انسان خوبیست، چنین است و چنان است.
اما فرصت شنیدن حتی سه ثانیه و سه دیقه حرفهای بچه ی خودش رو نداره.
به همین جهت هست که مهر طلبی اشکال کارش اینه که شما بزودی جزئی از او میشید یعنی همونگونه که در ارتباط با دیگران، خودش رو حقیر و صغیر و بدبخت و بیچاره در میاره تا بتونه محبت دیگران رو بگیره شمارو هم هزینه میکنه برای گرفتن اون محبت.
به همین جهت از شما انتظار داره به نوعی رفتار کنید که بتونه اون جواب رو بگیره نتیجتا اگر آدم مهربانی نیستید،
این یک گرفتاریست.
⬛ امروز دوستی این ویدئو از دکتر هلاکویی رو برام فرستاد بنظرم خیلی جالب بود، جای تامل داشت، منو به سالهایی برد که در عین قشنگی، درد زیادی برام داشت. روزهایی که واقعا تلاش میکردم با فداکاری، با احترام و مدارا زخم های یه زندگی رو ببندم و اجاز ندم متلاشی شه، خیلی جاها سکوت میکردم و اجازه نمیدادم اون خشمی که درونم سرکوب شده خودشو نشون بده. خیلی زمان برد تا اون خشم فروکش کرد و الان دیگه هیچ توقعی از کسی ندارم.
امروز متوجه شدم دقیقا مرز بین مهربونی و مهرطلبی رو نمیشناختم و اگه قدم بزرگی برای خودم برمیداشتم قطعا تو این دام گرفتار میموندم.
⬛ باید بدونیم مهربونی یه ارزش تو تمام فرهنگ های دنیاست. مجموعه افکارها و ذهنیات و رفتارهایی که حاکی از مدارا و احترام و فداکاری و گذشت هست بدون اینکه توقعی در قبال این کار از طرف مقابل داشته باشیم، اما مهرطلبی همین مجموعه رفتارها در قبال دریافت ارزش و پاداش از طرف مقابل هست و بس. ینی یه جور انتظار و توقع بیش از اندازه.
کارن هورنای میگه شخصیت مهرطلب معمولا سر به زیر و مطیع و تسلیم دیگرانه.
⬛ وقتی پای صحبتهای یه مهرطلب میشینی همیشه تاج قربانی بودن روی سرشون میذاره، از اینکه چقدر دنیا ناامن شده و طرف مقابل چقدر قدرنشناس بوده گله میکنن.
یه لیست بلند بالا از شکست ها و ناکامی هایی که از گذشته تو آستین دارن رو برات میشمارن و سعی میکنن با بد و ستمگر نشون دادن بقیه، خودشون رو بیگناه جلوه بدن و سهمشون رو از شکست ها گردن دیگری بندازن. به نوعی دنبال جلب توجه و محبت دیگران هستن.
این تیپ از آدمها نمیتونن از حاشیه امن خودشون خارج بشن و معمولا تو زنذگی به موفقیت خاصی دست پیدا نمیکنن و اگر هم به جایی برسن مطمئنا دوباره جایگاهشون رو از دست میدن. چرا؟؟ چون همیشه ترس از قضاوت مردم دارن.
مردمی که حتی خودشون هم از خودشون راضی نیستن و حتی خودشونم نمیدونن دقیقا از زندگی چی میخوان.
⬛ اون سوالی که تو ذهن منه اینه که چرا و چگونه باید از این تله بیرون بیایم؟
قطعا ما نه تنها با خودمون بلکه در ارتباط با همسر و خانواده و فرزندانمون مسئولیت داریم و باید بهترین خودمون رو بسازیم. این بهترین ساختن به این معنی نیست که یه روتوش بزنیم رو قالب شخصیتیمون، بلکه فقط بپذیریم. من نوعی باید بپذیرم که یک انسانم، یک انسان که میتونه کامل نباشه، میتونه عیب و ایراد داشته باشه. میتونه دانای کل نباشه،پس اولین قدممون پذیرش باشه. و دوم اینکه دنبال راهکار بگردیم، روان درمانی کنیم و با خودمون آشتی کنیم و به صلح درونی برسیم،کسی که با خودش در جنگه و عزت نفسش رو از دست داده نمیتونه با دیگران به آرامش برسه و بقیه رو دوست داشته باشه.