
زندگی یک بازی از سبک runner (بدو بدو) نیست بلکه یه بازی استراتژیک هست.. چیزی شبیه کلش آف کلنز.
شاید این جمله رو شنیدید که میگن خیلیا خوابیدن و به همه چی رسیدن و ما دویدیم و به هیچی نرسیدیم.
مهم نیست چی میشه ما همه پیش برنده ی یک جریانیم؛ یک جریان کلی، یک درگیری که در حال تشدید هست و در نهایت به یک شناخت جمعی و فهم و درک بیشتر از هستی و فلسفه ی زندگی منتهی میشه. ما یک سیستم هستیم که بخشی از یک سیستم بزرگتریم، و سیستم اصلی دارای یک انعطاف پذیری برای یکپارچه سازی و ارتقاء زیرسیستم های خود هست.
ما همه هدف ها و چشم انداز هایی داریم و مسیر هایی هست و ما انتخاب می کنیم.
با توجه مسیر انتخاب شده و پاسخ ما به یک موقعیت، بعد از مدتی از همون موقعیت پاداش هایی دریافت میکنیم.
همیشه پاداش مادی نیست گاهی نیاز هست تا چیزی یاد بگیریم و مهارت ما توی این بازی استراتژیک بیشتر بشه.
بعدش تصمیم با خودمونه میتونیم بخوابیم میتونیم بریم سراغ افزایش منابع و چیزهایی رو راه بندازیم یا پیش زمینه ها یا پیش ساختهایی رو آماده کنیم تا سر موقع از اون ها استفاده کنیم. این چیزیه که هست.. نیاز به بینش و هوش هست و البته شجاعت و ریسک پذیری.
برای اون هایی که ترسو و محافظه کار هستند(تقریباً همه) بدون ریسک و پذیرفتن پیامد های احتمالی هیچ پیشرفتی وجود نخواهد داشت.