
داشتم یه شعر از شل سیلوراستاین میخوندم که میگه: پایان خوش؟! کدوم پایان خوش؟! پایان خوشی وجود نداره! یه وسط خوش، یا یه شروع خیلی خیلی خوش!
یاد چند روز پیش خودم افتادم که رفته بودم گلفروشی و مونده بودم که براش گل بخرم یا گلدون. یه چند لحظه به خودم نگاه کردم که دلم میخواست یه هدیه ای بهش بدم که موندگار باشه.
که از بین نره.
که همیشگی باشه.
که نابود نشه.
به خودم نهیب زدم که سها هیچی همیشگی نیست. مقاومت نکن. همه چیز یه روزی روند معکوس خودش رو پیش میگیره. نخواه که همیشگی باشه. بذار پایان ها فضایی برای حضور داشته باشن. پایان ها برکت حضورن! اون وقت قدر چند روزی که گلی در گلدون حضور داره، عزیزی در زندگیت حضور داره، امیدی، آرزویی در زندگیت حضور داره رو بیشتر میدونی.
دسته گل رو گرفتم و از مغازه اومدم بیرون. میدونم چند روز بعد، از لطافت و شادابیش اثری نیست! اشکالی نداره. بپذیریم که مرگیدن سرنوشت گریز ناپذیر ماست.