سلام
از ذهن و فکرهای غیرواقعی اون ترسیده بودم.
خلاصه اینقدر کند و کاو کردم که ریشه فکرهامو پیدا کردم و چقدر جای تاسف داشت?
قبل تر روانشناس به من گفته بود که به فکرهات نگاه کن ولی تو این مدت نمیتونستم نگاه کنم .واقعی بودن برام و همین منو میترسوند.
به اینجا رسیده بودم که چرا همچین فکرهایی با این دلیل و اون دلیل به ذهنم می رسه.
دیروز با دوستی اشنا شدم که خیلی کمک کرد گفت فکرهاتو مشاهده کن مثل راننده ای که از ماشینش پیاده میشه و ترافیک رو نگاه میکنه .
اون راننده ای نباش که تو ماشینش توی ترافیک نشسته و اعصابش خرده..
خلاصه فعلا دارم فکرامو مشاهده میکنم و به خودم یاداوری میکنم که غیرواقعی و خیالی و توهمیه و بنابراین ترس نداره و دلیل نمیشه که من چقدر بدم.
خودم رو اروم کنم با واقعیت های زندگی تا ذهن اروم بشه برخلاف کاری که تا به حال انجام میدادم یعنی ذهن رو اروم کنم تا خودم به ارامش برسم.
هدفم اینه که هر روز تو زندگیم امید،انگیزه،شادی و نشاط،ارامش و عشق و مهربانی و سازگار شدن با واقعیت های زندگی رو بیشتر و بیشتر کنم.
برنامه ریزی کردم البته کارهای ساده و کوچک؛به قول محمدصادق حیدری، زندگی تو بسکتبالی کن نه فوتبالی
باید به خودم یاداوری کنم این فکرا و این صدای ذهن طبیعیه و کار ذهنه مثل قلب که کارش به صورت ضربانه.
و اینکه اینها اشتباه من تنها نبوده ذهنم اینجوری رشد کرده به خاطر اثرپذیری که در دوران کودکی از اطرافیان داشته و بعد بدون اینکه متوجه بشم در نوجوانی و جوانی و حالا هم میانسالی رشد دادم و بزرگش کردم
پس بهتره نترسم و خودم رو سرزنش نکنم و با خودم مهربون باشم.