سرم پایین بود و داشتم دنبال!!... اصلا یادم نیست چی بود.. چنگالش وقتی خورد کنار ظرف غذا به خودم اومدم.. داشت با دستمال اطراف دهانشو پاک میکرد که پرسید دنبال چی میگردی؟ یکم بهش نگاه کردمو آروم نگاهمو دزدیم..با چشمام داشتم سمت بشقاب روبروش را میدیدم این تصویرو خوب یادمه.... اینبار چنگالشو برداشت خیلی آروم زد به لبه ی جام و گفت واقعا حواست کجاست؟ همه ی این جملات را میشنیدم ولی اراده ای برا پاسخ دادن نداشتم.. صورتشو اورد جلوتر.. چشماشو درشت کرد و دست راستشو جلوی چشمام تکون داد... میشنوی چی میگم؟ راستش خسته شده بودم از اینکه نمیتونم جوابشو بدم.. لال شده بودم.. به سختی زبونمو چرخوندم گفتم آنا نمیدونم.. همینطور مات و مبهوت داشتم نگاهش میکردم. بهش گفتم ولی من این تصویرو قبلا دیده بودم گفت آها پس احیانا این تصویرو هم دیدی و لیوان آبو پاشید توی صورتم.. به خودم اومدم تازه فهمیدم چی شده.. با هیجان گفتم آنا یادته؟ یادته اونروز که رفته بودیم مسافرت تو به من گفتی یدونه از نگین های گوشواره ات گمشده.. چقدر دوستشون داشتی؟! همونایی که مادر بزرگت بهت داده بود! یه لحظه انگار نگین ها را دیدم. حواسم پرت شد داشتم تلاش میکردم پیداشون کنم. خندید و گفت واقعا میگی؟ گارسون که اومده بود نزدیک تر با وسواس خاصی گفت میتونم روی میزو تمیز کنم... ظرف غذام پر از آب شده بود و من تقریبا گرسنه بودم. پاشد از پشت میز و اومدم سمتم.. راستش هرکاری انتظار داشتم جز این کار...
موقع بیرون اومدن از رستوران نسیم عصرگاهی ملایمی از سمت دریاچه می وزید شهر تقریبا از هیاهوی روزانه اش فاصله گرفته بود.. اونطرف تر دقیقا روبروی سینمای شهر یه کالسکه ایستاده بود.. خیلی عجیب بود. آنا گفت بیا بریم ببینیم چیه و منتظر جوابم نشدو دستمو کشید.. کالسکه سلطنتی بود.. رنگ فیروزه ای با چرخ هایی که روشون نقش تاج داشت. ولی هیچ کدوم از اعضای خانواده سلطنتی اینجا دیگه زندگی نمیکنند.....