نشستم به نوشتن داستان... یکمی تایپ میکنم بر میگردم به خوندنش از خودم می پرسم خب که چی..؟ خصوصیت غروب های جمعه یا چیه نمی دونم. البته حالم خوبه. ولی خستم. از یه پرزنت برگشتم. مغزم تعطیل شده. عکس پنگوين ها را باز گذاشتم. نمی تونستم خودمو به جز پنگوین ببینم. توی دنیای واقعی آدمها من یه پنگوین سرگردونم که یه روزی از اصفهان ساکمو بستم سوار طیاره شدم به مقصد یکی از گرمترین شهرهای اروپا.. از اونجا سوار قطاری شدم که روی ریل بود.. قطار شروع به حرکت کرد و هر از چندگاهی برای استراحت توی ایستگاه هایی که عشقش میکشه می ایسته. منم می پرم از قطار پایین تا بیرون ایستگاه نرفته باز قطار سوت میزنه که یعنی جا نمونی.. هر بار به خودم میگم شهر قشنگیه.. دیگه برنگردم.. بذار بره این قطار.. یه مدت اینجا زندگی میکنم اگه دوست نداشتم باز... که دوباره قطار سوت میکشه.. پاهام میلرزه و سرعتمو به سمت قطار بیشتر میکنم.. سوت اخرو که میزنه میپرم سوار قطار میشم و با حسرت از پشت پنجره های راهرو حالا دیگه شهرو نگاه میکنم... با نا امیدی میرم روی صندلیم میشینم و منتظر تا ببینم قراره نفر بعدی کیه که بیاد توی این کوپه.. آدمای زیادی سوار و پیاده شدند.. از هرکسی یه چیزی یاد گرفتم.. حالا دیگه قطار حسابی از شهر دور شده و من هم فراموش کردم که حتی میخواستم توی این شهر زندگی کنم.. آروم سرمو تکیه میدم به پشتی صندلی قطارو سعی میکنم بخوابم.. یکم بخوابم... خیلی نیاز دارم بخوابم.. ایستگاه بعدی...
یک نوامبر/ کوپه ی شماره ی ۱۲+۱/پنگوین