دوست داشتم از زمانهای دورتری روایت کنم ولی تصمیم گرفتم که از یک تصمیم بنویسم. تصمیمی که در بسیار تعیین کننده بوده است. یکی از مسائلی که در محیطی که درس می خوانم زیاد مطرح است، ادامه تحصیل در خارج از کشور است. به پیروی از محیط و حتی قبل از اینکه به این محیط وارد شوم، به خاطر چیزهایی که از اطرافیان شنیده بودم، این موضوع برایم مطرح شده بود: تحصیل در خارج از کشور(اپلای).
از همان ابتدای ورود به دانشگاه همواره در تمام کارهایی که انجام میدادم سعی داشتم که فرصت اپلای را برای خود محفوظ نگاهدارم. زیاد بروز نمی دادم که مایل به این کار هستم ولی قلباً مایل بودم. به خاطر همین، از همان ابتدا نوشتهها وگفتههای زیادی در این مورد خواندم و شنیدم، مستندهای میراث آلبرتا را بارها دیدم، یک سفرنامه به نام "سفرنامه شراب" که روایتی از یک دانشجوی متاهل است که تمام خاطراتش رو با جزئیات خوبی در وبلاگ شخصیاش منتشرکردهاست را خواندم. با آدمهایی که هم اکنون در خارج از کشور مشغول تحصیل هستند صحبتهای مفصلی داشتم. بارها وبارها در این دوگانه ماندم که تصمیم بر رفتن بگیرم یا نه؟ در بعضی مواقع در مدت یک ساعت بارها تصمیمم عوض میشد.
یک روز در دانشکده و در یکی از آزمایشگاهها اتفاقی افتاد و من تصمیم قاطع بر رفتن گرفتم! شروع کردم با شدت بیشتری زبان خواندن. با شدت بیشتری پیگیر کارهای تحقیقاتی شدم تا بتوانم برای خودم رزومهای درست کنم. پیش از این با چندتن از دوستان سراغ یکی از اساتید رفته بودیم و اعلام آمادگی برای همکاری کرده بودیم. مجددا پیگیر این همکاری شدم و خلاصه با شدت بسیار بیشتری پیگیر این مدل کارها شدم. الآن از نظر زمانی در زمستان سال 96 بهسر میبریم! همین تبوتاب در عید سال 97 هم ادامه داشت و جدیتر شد. تقریبا تمام روند اپلای را فهمیده بودم با جزئیات کامل و دقیق. داشتم زبان می خواندم و کارهای تحقیقاتی هم جلو می رفت. احتمالا حداقل یک مقاله تا خرداد سال 97 می توانستم ثبت کنم.
اوایل اردیبهشت سال 97 بود. دقیق به خاطر ندارم که چه شد و داشتم چه کاری میکردم. یک روز با خودم داشتم فکر می کردم. آیا الآن کاری را که دوست دارم انجام میدهم؟ اصلا می خواهم چه کار کنم؟ همواره در زندگی دوست داشتم مفید باشم وتاثیرگذار. وقتی که تصمیم بر اپلای گرفتم برای خودم مفید و تاثیرگذار بودن را تعریف کردم و مطابق این تعریف جلو آمدم. ولی وقتی از خودم پرسیدم که الآن کاری که دوست داری انجام میدهی؟ یک مسئله دیگر برایم مطرح شد. من همواره دوست داشتم که برای انسان های اطرافم موثر باشم. برای کسانی که روزی زحمت کشیدهاند تا من بتوانم پیشرفت کنم. برای همه افرادی که برایم مهم هستند. خودم را با این حقیقت روبرو کردم که من اگر اپلای کنم، باز هم مفید خواهم بود ولی برای چه کسانی؟ با چه هدفی؟ آیا می توانم دوباره برگردم وبه مدلی که دوست داشتم مفید و تاثیرگذار باشم؟ برای تمام این سوالات جوابهایی بود که می توان از آنها برداشت ماندن یا رفتن کرد. به خودم گفتم: خودت را گول نزن! کدامش درست است؟ آیا 10 سال دیگر می توانی با دلیل و نه توجیه، بگویی کار درستی کردی؟
جالبتر آنکه بار اولی نبود که این سوالها را از خودم می پرسیدم. ولی این دفعه فرق داشت. می خواستم به پاسخم با تمام وجود عمل کنم. وقتی تمام اطلاعاتی که در این مورد به دست آورده بودم همراه با پاسخ به این سوالاتی که پیشتر مطرح شد درکنار هم قرار دادم راهم کاملا عوض شد: ماندن!!
به راستی که قدرت تصمیم گیری چیز عجیبی است. چندتا از دوستانم بودند که همراه یکدیگر تصمیم بر این رفتن گرفتیم و با یکی ازاین دوستان هم بر روی یک کار تحقیقاتی کار میکردیم.من یک تصمیم دیگر گرفتن و آنها بر روی تصمیم خودشان ماندند. اکنون که دارم این متن را می نویسم این دوستانم درحال پذیرش گرفتن از بهترین دانشگاه های دنیا هستند و دوستم که با هم بر سر یک کار تحقیقاتی بودیم، به احتمال زیاد از دانشگاه استنفورد پذیرش می گیرد!
همانطور که گفتم من چندماهی تصمیمم بر رفتن بود و از اردیبهشت تا حالا تصمیم بر ماندن دارم. یک تفاوتی که این دوبازه زمانی داشت، این است که در بازهی اول من خیلی وقت ها به مسیرم شک میکردم و در بسیاری از مواقع نمی توانستم خودم را قانع کنم ولی در بازه دوم این موارد پیش نیامد. بلکه همیشه مصمم بوده ام وخودم و حتی سایرین را نیز قانع کردهام. در همینجا سخن کوتاه میکنم و آرزو میکنم که بتوانم همیشه در این حالت باقی بمانم.
