از خیلی وقت است که می خواهم دوباره قلم بر کاغذ بیفراسم و از مناظر جاده ی زندگی ام در اینجا بگویم اما هر بار عاملی درونی و گاها بیرونی مرا از این مهم باز می دارد
کدام عوامل؟
از این قبیل ان قلت ها که نه برای این کار بلکه برای خیلی چیزهای دیگه یخه ی من رو گرفته است اما یه اتفاق جالبی افتاد که مطئنم قبلا هزار بار دیگه شنیده بودمش اما نمی دونم این بار شنیدنش چه هورمونی ترشح کرد که به امر خدواند دستم روی کیبرد لغزید و قلم فرسودن گرفت.
اون جمله این بود:
