
خلاصه :نیلا، دخترِ مهربان شهرستانی، پای در پایتخت میگذارد تا قاتلِ پدرش را پیدا کند. اما این شهر، آنطور که او فکر میکرد، فقط یک جنگلِ آسفالت نیست؛ هزارتویی است از راز، دروغ و آدمهای نقابدار.نیلا در میان این شلوغی و سردرگمی، نه تنها قدمبهقدم به قاتل نزدیک میشود، بلکه کمکم نقاب از چهرهی خودش هم برمیدارد؛ حقیقتی که تا به حال از آن فرار میکرده بدون اینکه خودش خبر داشته یاشه ،و در همین میان، عشقی سر میرسد که همهی معادلات را به هم میریزد. عشقی که شاید خودش بزرگترین رازِ این شهر باشد..
ژانر : عاشقانه، تاریخی ، معمایی
نکنه : این رمان تخیلیست و هیچ گونه ارتباطی با واقعیت نداره
پارت اول
با کوله باری از احساسات فشرده در قلبم راهی سرزمینی شدم که هیچ شناختی ازش نداشتم سرزمینی که شاید هر چیزی که نیاز بود بدونم و بشنوم رو قراره بهم هدیه کنه.
شال گردنی پشمی و پهنم رو تا نوک بینیم بالا کشیدم و قدمامو بین برفای در هم فشرده و بلند محکم برداشتم تا دومتر شایدم بیشتر برف باریده بود ،به زور و نفس زنان با چوب بلندی که به دست گرفته بودم خودم رو بالا میکشیدم و هر از گاهی عقب رو نگاه میکردم امیدوار بودم به این زودیا بهم نرسن با یادآوری اتفاقات قبل اشک تو چشمام حلقه زد با مچ دست اشکامو پاک کردم الان وقت اینکارا نیس قوی باش دختر ، شنل پشمی و بلند سبزرنگمو دورم محکم فشردم سرما تا استخونم نفوذ کرده بود
به هر هلاکت باری که بود بالاخره خودمو به آخرین شهر نزدیک پایتخت رسوندم باورم نمیشد اون بیابون پر از برف انباشته شده رو طی کردم.
دیگه داشت شب میشد به نزدیک ترین مسافر خونه رفتم و سعی کردم آستین لباسمو که کمی خونی بود رو زیر شنلم مخفی کنم ، کلاه پشمیو کمی دادم عقب
: ببخشید قربان یه اتاق برا امشب میخواستم
آقاهه نگاهی از سر به پایین بهم انداخت و بدون حرف کلیدی رو داد دستم
با خستگی خودمو تو اتاق انداختم و سریع از تو کوله نامه رو بیرون کشیدم پرده اتاقو کشیدم و نشستم رو صندلی چراغ نفتی رو روشن کردم و با دیدن دست خط پدرم و خون دوست پدرم که رو نامه و رو دستم ریخته شده بود اشک از چشمام جاری شد
زندگی آروم و بی سر و صدایی داشتیم تو یه روستای دور از هیاهو و پر از صمیمیت کنار پدر و مادرم زندگی میکردم مادری مهربون و دلسوز و پدری فهمیده و نمونه ، با مردمانی خون گرم و خوش انرژی ولی ..همه اینا بعد ۲۲ سال تو یه چشم به هم زدنی نابود شد تو یه شب بارونی چن آدم به روستامون حمله کردن و پدر و مادرمو کشتن قبل از اون پدرم منو با دوستش فراری داد گف برین و جونتنو نجات بدین ولی .....بین راه تو اون بیابون بهمون حمله کردن انگار داشتن دنبالمون میکردن دوست بابام با اونا درگیر شد و بهم گفت فرار کنم و تموم نامه هایی که داشت رو داد بهم و گفت پدرت اینارو داده... مجبور بودم فرار کنم مجبور بودم باید میومدم پایتخت باید قاتل اونارو پیدا کنم ...
تند تند اشکامو پاک کردم و نامه ای که روش نوشته شده بود نامه اول من به نیلا ( خودم) رو باز کردم
( نیلا دخترم برو پایتخت و کسی به اسم الیور رو پیدا کن تو کتابخونه سلطنتی کار میکنه اگه بهش بگی من فرستادمت میزاره اونجا کار کنی از طرف آریا فرونی به الیور وود)
یه نشانم برام گذاشته بود نشانی برای ورود به دربار
اون یکی نامه هارو نگا کردم که روشون نوشته شده بود نباید الان بخونم و هنوز وقتش نشده
نفس عمیقی کشیدم و لباسامو با شلوار بریچز قهوه ای که کمی از پایین تر از زانوم بود و جوراب پشمی بلند رو که بالا تر از ساق پام بود رو پوشیدم ( همون شلوار نود سانتی خودمون با این حال که اون کوتاه تر از این بود) با بلوز دکمه دار قهوه ای پوشیدم و کمربندی به شلوار زدم موهای قهوه ای بلندمو که پایین تر از کمرم بود رو گوجه ای کردم و کلاهک مشکی لبه دار رو سرم انداختم به طوری که هیچ کدوم از موهام دیده نمیشد روسری کوچیکی رو هم به گردنم بستم و تو آینه کوچیکی که به دیوار چسبونده شده بود به خودم خیره شدم عالی بودم و بشکنی رو برا خودم زدم و رو صندلی نشستم تا نقشه پایتخت رو مطالعه کنم میخواستم با جاهای قصر سلطنتی آشنا شم.