دختر وزیر

پارت پنجم

بعد از ظهر زمستانی بود و هوا کمی سوز داشت ناهار پر خوری کرده بودم و نیاز به پیاده روی داشتم و از طرفی الیور رو پیدا نمی‌کردم بعد از صحبت باهام غیبش زده بود
رایا اونطرف میز ایستاده بود و داشت مگس می‌پروند منم داشتم به تبعیت ازش اینکارو میکردم
: صب جا برا سوزن انداختن نبود الانم جا برا مگس پروندن نیس چه خبره شیفتی هس ؟
رایا: فک میکنی دخترا واقعا میان کتاب میبرن تا بخونن؟
با تعجب نگاش کردم : والا من که فعلا تا الان جز این چیزی ندیدم
تو جاش جا به جا شد: ینی اینقد خنگی که متوجه نشدی؟
: وااا میگم متوجه شدم دیگه متوجه شدم که واقعا کتاب خوننن
رایا: منظورم اینه دخترا برا اینکه جناب آردین رو ببینن میان اینجا
چشام گشاد شد : واقعا؟
رایا: با توی تازه وارد شوخی دارم؟
: میگم اخه بعیده این همه دختر تو یه ساعت مشخص بیان کتابخونه ، ولی... جنابتون اینجا نبود که
رایا به در خیره شد : کاری داشتن برا همین نشد بیان
سری تکون دادم جالب بود واقعا همه چی داره جالب ترم میشه
دختری که لباس خدمتکار تنش بود وارد شد
رایا تعظیمی کرد
دختره با صدای خشک و قیافه مغرورانه گف: کتابی در رابطه با کنترل خشم میخواستم ، لطفاً اونو به کاخ ملکه ببرین
و نگاهی گذرا بهم انداخت و رف
: چش بود ؟
رف سمت قفسها و همین طور که داشت کتابی رو برمیداشت گف: خدمتکار مخصوص ملکه بود
سری تکون دادم : چه جالب
کتابو گرف طرفم
رایا: ببر کاخ ملکه
: من!؟
به اطراف نگاهی انداخت
رایا: جز تو کسی اینجاس؟
: خب آخه من جایی رو نمی‌شناسم که
رایا: همین که از اینجا رفتی بیرون مستقیم میری به دوتا پیچ میخوری میری سمت راست بعد میری جلو بعد میپییچی راست و تمام
با قیافه وا رفته نگاش کردم : باشه فهمیدم
و لبخندی زدم و برو که رفتیم
کتابو بغل کرده بودم و دید زنان به سمت کاخ میرفتم قصر زیبا و مجذوب کننده ای بود کاخ های کلاسیک و مینیاتوری چشم نواز بودن
پامو داخل کاخ گذاشتم که با دیدن تصویر مقابل ایستادم
زن جوان و زیبایی که پشتش یه ۶ تایی خدمتکار بودن با زن کمی میانسال که چهره مهربون و غمگینی داشت و ۴ تایی خدمتکار داشت مشغول صحبت بودن
زن جوان قیافه مهربونی داشت ولی ....انگار ساختگی بود
خدمتکار: ملکه امپراطور منتظرتون هستن بهتره عجله کنیم
زن جوان که حالا فهمیده بودم همون ملکس برگشت سمت خدمتکاره و چن لحظه ای نگاش با نگام گره خورد و ...چیزی که نباید میدیدمو دیدم
نگا ازم گرف و به زن میانسال گفت: از حضورتون مرخص میشم اگه دیر کنم ممکنه امپراطور ازم دلخور بشن
و با گرفتن دو گوشه از لباس پرنسسی پف دارش تعظیمی کرد و رف
خیره به زن میانسال شدم لبخند کم رنگی رو لبش نشست و آروم گفت: بریم
اون کی بود؟ برا چی اینقد غمگین به نظر میرسید؟ سرمو کج کردم الان وقت اینکارا نیس نیلا، کتابو به خدمتکاری که جلو در اتاق ملکه ایستاده بود دادم و برگشتم
برا چی میخواد اون کتابو بخونه وقتی نمیتونه خودشو کنترل کنه؟!
شونه ای بالا انداختم و راه کتابخونه رو در پیش گرفتم همین که وارد شدم چشمم به رایا افتاد لبخندی شیطانی زدم رایا بهترین فرد مورد نظر برا گرفتن اطلاعات بود لبخندمو جمع کردم و کنار رایا ایستادم
: میگم
عینکشو با انگشت اشاره کمی داد بالا و خیره شد بهم: ملکه چجوری آدمیه؟ کمی خشن به نظر میرسه با اینکه چهره نسبتا مهربونی داره
رایا کتابو کمی به چشاش نزدیک کرد: به مرور زمان میفهمی
: خب الان بگو بفهمم میخوام ازش شناخت کافی داشته باشم تا بدونم وقتی باهاش روبه رو شدم چجوری رفتار کنم که باب میلش باشه
رایا پوفی کشید: بهتره زیاد نزدیکش نشی اون طوری که خودشو نشون میده نیس
پس درست حدس زده بودم
خواست بره که جلوشو گرفتم
: یه زن تقریبا میانسالم کنارش دیدم اون کی بود؟
عینکشو در آورد و گذاشت تو قابش و همون طور که داشت جاشو تنظیم میکرد گفت: اون همسر اوله امپراطوره ولی ...جایگاهشو پیش امپراطوره از دست داده و خیلی وقته که بعد از دست دادن پسرش تنها و سرخورده شده
با تعجب گفتم: پسرش؟
رایا قابو گذاشت تو جیب کت بلندش و خیره شد بهم: وقتی زمان زایمان رسید بهش گفتن بچش مرده به دنیا اومده و بعد از اون امپراطور بدون توجه به عواطف و حس و حال ملکه ۲ روز بعد از اون با همسر دومش ازدواج کرد و اونو به عنوان ملکه رسمی کشور معرفی کرد بعد از یه سالم فرزند اول امپراطور از همسر دومش به دنیا اومد و اون ..پسر بود بعد از پسرشم دخترش به دنیا اومد و همسر اولشو به کل به فراموشی سپرد ، نه برا چای ، نه شام ، نه سفر ، و نه ملاقات دیگه هیچی رو شامل همسر اولش نمیکرد
لبخندی زد : ماجرا این بود
نشستم تو صندلی : هنوزم همچین آدمهایی پیدا میشن که بدون درک طرف مقابل بدون اینکه بفهمنش بدون اینکه مثل سابق دوسش داشته باشن سرخود و بدون توجه به عواطف و انسانیت هر کاری که دوست داشته باشن میکنن انگار که اون شخص اول زندگیت هیچ وقت تو زندگیت نبود و نیست
فک کنم همسر اولشون خیلی سختی کشیدن تا با بی توجهای امپراطور کنار بیاد!
رایا: چه ربطی به بی توجهی داره
خیره شدم بهش و بلند شدم :  یادت باشه مامانم همیشه بهم میگفت « توجه و احترام و درک و دوست داشتن یکی از اصولی ترین چیزایی که یه زن وقتی اونارو از شوهرش دریافت کنه حس زن بودن و ارزشمند بودن میکنه با اوناس که زن زندس و سرشار از زندیگیه ، اگه اینا نباشن زن نابود میشه بدون اینکه بفهمی»
سرشو تکون داد : جالب بود
: برو زیاد مطالعه کن هنوز هیچی نمیدونی
رایا: همچین حرف میزنی انگار پروفسوری چیزی هستی
سرمو همون طور که به طور نانازی به جلو میبردم و میلرزوندم گفتم: پس چیی؟
سری تکون داد و یدفعه چشمش به روبه رو افتاد و سریع تعظیم کرد
برگشتم عقب که با آردین خان چشم تو چشم شدم
با دیدن اخمای درهمش آب دهنمو قورت دادم
نگا ازم گرف و رو به رایا گفت: تدارکات لازم برای اومدن مهمونا رو مهیا کن
رایا: چشم همین الان لیست رو به جناب وزیر میدم
و رف
بدون حرف به سمت اتاق میرف که با یاد آوری سوالم سریع گفتم: میگم جناب الیور کجان؟! من باید یه چیزایی رو ازشون بپرسم
دستاشو گذاشت تو جیبش و ایستاد ولی برنگشت سمتم
آردین: برا یه کار مهم رفتن بیرون یه چن روزی اینجا نیستن
و گفت و رفت
پوفی کشیدم عجب شانس جالبی ،میگم همه چیز داره جالب تر میشه آخه
کش و قوسی به بدنم دادم و رو صندلی نشستم باز فکرم سمت ملکه رف چهرش بیشتر از چیزی که میگفتن جون بود با وجود دوتا فرزند زیادی ..جوون مونده بود.
وقت شام رسید و با رایا و جناب آردین خان تو حال پذیرایی داشتیم شام می‌خوردیم عجیب دلم خواب میخواست و بدنم خسته بود
رعد و برق وحشتناکی میزد و آسمون جوری زوزه میکشید که آدم خوف میکرد باد با شدت قطره های بارون رو به شیشه ها میکوبید و انگار فریاد میزد که دلش گرفته و کمک میخواد ولی گویی هیچ کس تمنایی برای نجاتش نداشت
شامو خوردم و بعد از شب بخیری سریع رفتم اتاقم
داشتم لباسمو در میاوردم که نگام به دکمه تو جیبم افتاد رو تخت نشستم و با لبخند ناخواسته که رو لبم اومده بود دکمه رو گذاشتم رو میز
لباس خواب سفید ساتنیمو پوشیدم و موهامو باز دورم انداختم و خودمو رو تخت ولو کردم
: آخیییش حس میکنم تموم خستگیم از تنم رف
رومو کشیدم و با حس خوب به خواب رفتم
( از زبان آردین)
لباسامو در آوردم و با شلوار رو تخت ولو شدم نفسی از سر آسودگی کشیدم عمیق خوابم میومد ولی حرفای امپراطور تو سرم پتک میزد و این باعث میشد خواب به چشام نیاد
به اون طرف پرده خیره شدم
دختر ....بامزه ای بود
به سقف خیره شدم
حس زندگی میداد میون این همه گرفتاری
پوفی کشیدم ببین به چیا فک میکنم بی‌خوابی زده به سرم
خواستم چشامو ببندم که صدای رعد و برق مانع از این کارم شد
رو تخت نشستم و لیوان آبی رو سر دادم که صدای ...دختره ...نظرمو جلب کرد
نیلا: بابا ....خواهش میکنم نرو
آروم بلند شدم و پشت پرده ایستادم
نیلا: بابا ...نرو
با دودلی دستم رو پرده رف پوفی کشیدم و دستمو کنار کشیدم خواستم برگردم رو تخت که باز صدای دختره مانعم شد
دستی به سرم کشیدم و پرده رو زدم کنار
با دیدن چهرش بدون حرکت خیره شدم بهش
صورتش پر از اشک بود وداشت خواب میدید
کنار تخت و روبه روش رو زمین زانو زدم
نیلا: نه بابا تنهام نزار ...بابا نرو
موهای رو چشاشو کنار زدم
گریه هاش شدت گرف
نیلا: بابا ...مامان نرو ..مامان ..بدون شما چیکار کنم نه ..نرید
مامااان
با وحشت از خواب بلند شد و اطراف نگاه کرد
نیلا : بابا ، مامان
تا اینکه نگاش افتاد به من
چن ثانیه ای خیره نگام کرد و با هق هق دستاشو دور گردنم حلقه کرد و خودشو تو بغلم مچاله
هاج واج مونده بودم و تو شوک کارش رفته بودم
حس کردم داره دمای بدنم بالا میره
آروم گفتم: آروم باش خواب دیدی طوری نیس فقط خواب بود
بی حرکت نشسته بودم و دستامو تکیه گاه بدنم کرده بودم تا گریش تموم شه
بالاخره بعد از ۱۰ دقیقه گریه کردن همون طور که فین فین میکرد کشید عقب
و با پشت دستش بینیشو پاک کرد
خندم گرف حتی گریه کردنشم ادا بود
وجدان : فک کنم به جای خنده یه اخم و پوزخند وحشتناک صورتتو پوشنده
اخممو غلیظ تر کردم
پا شدم برم که دختره با صدای بغضیش گف: میشه ....میشه اینجا بمونی؟ فقط ده دیقه
( از زبان نیلا)
با خجالت و شرمندگی داشتم عاجزانه ازش خواهش میکردم تا چند دقیقه ای پیشم باشه به خاطر اینکه میترسیدم و هم بارون منو یاد شب قتل خانوادم مینداخت
کنار تختم رو زمین نشست و به میز تکیه داد
خودمو بالا کشیدم و به تخت تکیه دادم و رومو با پتو کشیدم
بی حرف به در و پنجره نگاه میکردم و چیزی نمیگفتم یه پنج دقیقه ای همین طوری گذشت
آروم برگشتم طرف آردین که ...با چیز جالبی روبه رو شدم
خوابش برده بود و خیلی ناز موهاش طبق عادت رو چشاش ریخته شده بود
نگام سرخورد به بدنش و چشام گرد شد ،سریع رومو کردم اونطرف
آب دهنمو قورت دادم چه بدنی داره لعنتی سفید و ... استغفرالله ، بهش نگا نکن نیلا
خواستم زیر چشمی دیدش بزنم که ...نگا نکننن نیلاا
سریع خیره شدم به جلو
برا اینکه ذهنم آزاد شه رو کتاب یوروش بردم و اونو برداشتم
مشغول خوندن بودم که به سطر جالبی رسیدم«
دلم یک آدم غریبه‌ی امن و آرام می‌خواهد. یک پذیرنده، شنونده، پناه دهنده. کسی که قضاوتم نکند، و فقط گوش کند. کنجکاو نشود، بیشتر نپرسد، سرزنش نکند، دلیل نخواهد. دلم نگاهی بیگانه اما گرم می‌خواهد. یک همنشینی سالم. یک نفر که انگار مرا از جنگل سرد و تاریکی که در آن گم شده‌ام نجات بدهد، به کلبه‌ی دنج و گرم خودش ببرد، برایم چای بریزد، و بی‌آنکه بپرسد چرا و از کجا می‌آیم، مقابلم بنشیند، حرف‌های مرا بشنود، شانه‌های مرا برای تسکین بفشارد، و حالم که خوب شد، نپرسد کجا؟ فقط راه خیابان را نشانم بدهد، در آغوشم بگیرد، برایم آرزوهای خوب کند، و از او که دور شدم، احساس کنم خدا را در کالبد یک انسان ملاقات کرده‌ام، که اینقدر آرامم. دلم این روزها یک غریبه‌ی آرام و امن میخواهد …🍃»
لبخندی رو دلم نقش بست و به آردین غرق در خواب خیره شدم اون دقیقا همین طوری بود سر صبحی بدون اینکه بدونه کیم نجاتم داد و راه رو بهم نشون داد و منو از دنیای ترسناکی که توش افتاده بودم بیرون آورد و روشنایی رو نشونم داد و الان بدون قضاوت بدون حرف اضافی بدون سوال فقط کنارم موند و گوش داد ،ینی ...تو میتونی همون غریبه برام باشی؟ ینی میشه اینطوری فکر کنم؟
سرمو به طرفین تکون دادم وااای داری به چیا فک میکنی نیلا بگیر بخواب دیگه
آب دهنمو قورت دادم و کتابو بستم
پتوی دیگه ای رو آروم رو آردین کشیدم دلم نیومد بیدارش کنم
لبخندی زدم و با آرامش و با خیالی راحت و دلگرم به خواب رفتم.