دختر وزیر

پارت هفتم

(از زبان آردین)

درو بستمو سرمو زیر شیر آب بردم و آب سرد باز کردم و چشامو بستم میخواستم آب کمی حالمو جا بیاره

عصابم بهم ریخته بود

تصویر لباش جلو چشام نقش بست

با حرص شیر آبو بستمو با پام ضربه ای به دیوار زدم

وجدان: دیدی علاوه بر بامزه بودن چقدر بغلی و ناز و خوشگل بود؟

اخمام بیشتر شد

: خفه شو

و همون طور با لباسای خیس بیرون رفتم

(از زبان نیلا)

موهامو کمی خشک کردم و یه بافت سفید آستین دار با یه دامن چرم قهوه ای پوشیدم و کلاه لبه دار قهوه ایمو طبق همیشه سرم کردم

چشای خمارم به خاطر اینکه خوابم میومد خمار تر شده بود

نفسی کشیدم و رفتم کتابخونه

نگاهی اجمالی به سالن انداختم که چشمم رو آردین قفل شد

دختری با قد متوسط و موهای عسلی با لباس پرنسسی روبه‌روی آردین ایستاده بودو بدنشو به طور ادا و اطوار گونه ای به طرفین تکون میداد

آردینم......با یاد چن لحظه پیش سرخ شدم

اخم غلیظی رو چهرش بود که با دیدن من غلیظ تر از حد معمولش شد

شلوار بریچز مشکی با بلوز مشکی که بازم یه دکمه از بالا ازش باز بود و موهایی که خیس بودن و طبق همیشه چند تارش رو چشاش خودنمایی میکردن

اب دهنمو قورت دادم ، چه جذاب شده بود

با کاری که دختره کرد چشام گرد شد

خودشو چسبوند به آردین و سرشو کمی برد جلو

آردین با گذاشتن دستاش رو کمرش از بغلش کشید بیرون دختره رو

که رایا کنارم ایستاد

گذرا نگاش کردم

رایا آروم گفت: بیچاره آردین باز گیر این دختره افتاد و کسی نیس نجاتش بده

با تعجب نگاش کردم

: چرا؟ مگه همیشه اینکارو میکنه؟

رایا: بله کار همیشگیش بود ، از وقتی با یکی از درباریا قرار میذاشت دیگه پیداش نبود حالا که رسوا شد و نتونست مخ اون پسره رو بزنه باز اومده چسبیده به آردین عجب رویی داره

: کیه دختره؟

رایا: بانو الیزا دختر امپراطور

با تعجب دختره رو نگا کردم که یهویی برگشت طرفمون

دختر ...خوشگلی بود ولی این دلیل نمیشه از زیباییش سو استفاده کنه...چه احمقانه و حماقت بار.

با نشوندن لبخندی ژکوند رو لبم به طرفشون خیز برداشتم و به کجا کجا و نرو نرو گفتنای رایا اهمیت و واکنشی نشون ندادم

روبه روشون استادم و تعظیم کوتاهی کردم جوری که غرور و اعتماد به نفس عمیقمو به رخ دختره کشیدم

لبخندی زدم و دستمو لای بازوی آردین انداختم

: اگه مشکلی نباشه من و جناب از حضورتون مرخص شیم ، بسیار خسته هستن و نیاز به استراحت دارن.

و بدون درنگی آریدن رو به زور کشیدم که...

الیزا: صب کن

آب دهنمو قورت دادم و ایستادم

الیزا: تو کی باشی که بخوای اونو با خودت ببری؟

چه با حرصم میگه

برگشتم طرفش

: فرض کنین یه دوست

پوزخندی زد

الیزا: خفه شو احمق حق نداری بدون اجازه من اونو ببری

چه خودخواه

: گفتم که خسته هستن و نیاز....

با دادی که زد بی حرف بهش خیره شدم و تا عمق چشاش نفوذ کردم

الیزا: میگم خفههه شووو

چه آدم ضعیف و خودپسند و ..... ناپاکی.

دیگه داشت رو مخم راه میرف

دستمو از بازوش کشیدم بیرون و با اخم رفتم طرفش تا چیزی بارش کنم که ..دستی دور کمرم حلقه شد و کشیدتم عقب و چسبیدم..بهش

با تعجب سرمو بردم عقب و با آردین روبه رو شدم

با اخم گفت: ایشون راست میگن خستم و نیاز دارم استراحت کنم با اجازتون مرخص میشیم

و دستمو گرفت و پیش صورت خشمگین الیزا و دهن باز مونده رایا به اتاق رفتیم

همین که رسیدیم اتاق درو قفل کرد و پوفی کشید

به دستامون نگا کردم و سریع دستمو کشیدم بیرون

اهم اهمی کردم و قبل اینکه حرف بزنه سریع گفتم

: خواستم کمی از محبتتو جبران کنم حالا مساوی شدیم تو منو نجات دادی منم تو رو

و لبخند ژکوندی بهش زدم و پیش بدن مجسمه و چشای بی حسش رفتم اتاق مشترک.

(از زبان راوی)

از کتابخونه بیرون اومد و با حرص سرشو برگردوند عقب و دستشو با خشم مشت کرد

خدمتکارش با دیدن چهره عصبانیش آروم گفت: چی شده بانو؟

بدون توجه به خدمتکارش با حرص غرید: دختره بی چشم و رو نشونت میدم کی هستم

( از زبان نیلا)

بعد از چندی از اتاق رفتم بیرون آردین و رایا نبودن ، دخترم رفته بود

پوفی کشیدم و رو صندلی نشستم که خدمتکاری اومد داخل

تعظیمی کرد

دختره: برا بانو لونا کتاب آشپزی میخواستم، لطفاً ببرین کاخشون

با تعجب گفتم : بانو لونا؟

لبخندی زد : همسر اول امپراطور

دست پاچه گفتم : آها بله ببخشید چون تازه واردم نشناختم معذرت می‌خوام ، الان میبرم

تعظیمی کرد و رف

برام جالب بود که چرا خودشون نمیبرن سرمو خاروندم

یادم باشه از رایا بپرسم

کتاب آشپزی رو برداشتم و طبق عادت با بغل کردن کتاب راه کاخ رو در پیش گرفتم

البته بلد نبودم از افراد حاضر در کتابخونه پرسیدم

وارد کاخ بانو لونا شدم که با دیدنشون تو حیاط ایستادم

با چند تا ندیمه داشتن پرتاب تیر بازی میکردن و لبخند کم جونی رو لبشون بود

لبخندی رو لبم نشست و به طرفشون خیز برداشتم که بین راه ، یه بچه ۵ ساله خنده کنان داشت می‌دوید و خدمتکاری که به دنبالش بود

کنار بانو لونا ایستادم که ..بچهه پشت بانو قایم شدن

خدمتکاره لبشو محکم گاز گرف و با خجالت گف: ببخشید بانو الان میبرمش

بانو لبخندی زد و دختر کوچولو رو از پشتش با گرفتن دست دخترک بیرون آورد

گونشو بوسید و آروم گفت: مراقب باش وقتی میدووی نیفتی زمین اونوقت مامانت ناراحت میشه

چه صدای دلنشین و مهربونی داشت

دختر کوچولو خنده ی بامزه ای کرد که دندونای افتادش به نمایش گذاشته شدن

دخترک با صدای بامزه ای گفت: چشم بانو

خدمتکاره دوباره عذرخواهی کرد و با بغل کردن دخترش راه رو در پیش گرف

به ملکه خیره شدم که با اندوه بسیار به مادر و دختری که خنده کنان داشتن میرفتن خیره شده بود

به طور عجیبی اون اندوه سنگینی که داشتن تحمل میکردن رو حس میکردم و انگار قلبم داشت از کار میوفتاد

امپراطور چه بیرحم بودن که دوباره نذاشتن طعم مادر شدن رو بچشن و باعث شد سالیان درازی چشممش به بچه های این اون باشه.

سرشو برگردوند سمتم که تعظیمی کردم و کتابو به سمتش گرفتم

: بانو کتابی که خواسته بودین رو آوردم

کتابو گرفت و لبخندی زد: ممنون دخترم

لبخندی زدم و خیره شدم بهش

با متانت خاص و طوری که شایسته بود و نشون میداد یه بانوی تمام و کمال اشرافی هست کتابو باز کرد و شروع به نگاه کردن به تصویر داخل کتاب شد

خدمتکار مخصوصش که همون معشوقه پنهانی رایا بود (حیه حیه) با تعجب و با چش و ابرو اومدن میگف برو دیگه

یهویی بلند گفتم : ها ؟ آها اره بانو میخوایین کمی بهتون آشپزی یاد بدم؟

و دستامو رو هم قفل کردم و بهشون خیره شدم

معشوقه رایا با دهن باز نگام کرد که لبخندی زدم و چند بار براش پلک پشت سر هم زدم و بعد خیره شدم به بانو

کتابو بستت و نگام کرد

سریع گفتم: البته جسارت نمیکنم بانو

خنده ای کرد: مشکلی نیس باهام بیا

با خوشحالی نگاش کردم که راه افتاد

معشوقه رایا دستشو مشت کرد و جلو صورتم چن بار تکون داد

اوهوو اصلا بهش نمیاد معشوقه رایا باشه اون آروم و این ...جنگی

ووی چه بشنن ایناا

لبخند زنان با بانو وارد آشپزخونه شدیم یه ساعتی بود مشغول آشپزی بودیم اونقدر بانو رو خندونه بودم که ته دلم حس رضایت و شادی میکردم

ولی ....سر و روم تعریف چندانی نداشت.

(از زبان آردین)

وارد کتابخانه شدم به شدت خسته بودم و خوابم میومد با نگام دنبال دختره گشتم ولی اثری ازش نیافتم

با تعجب سمت کارکنان مرد رفتم

: دختره کجاست؟

همشون بلند شدن و تعظیمی کردن

یکیشون گفت: قربان الان یه ساعتی میشه که اینجا نیستن

با تعجب نگاش کردم: ینی چی؟

مرده: یه ساعتی میشه که برای بانو لونا کتاب بردن ولی هنوز برنگشتن

: چــــــی؟ یه ساعته؟

سرشو تکون داد

روانی شدم با این حرفش

با دادی که زدم همشون سرشونو انداختن پایین

: مگه نگفته بودم مراقبش باشین و اگه کمی دیر کرد بهم اطلاع بدین؟

چیزی نگفتن

همچنان با صدای بالا رفته گفتم

: مگه کریـــن؟

دستی تو موهام کشیدم اگه اتفاقی واسش میوفتاد جواب الیور رو چی میدادم؟

سریع راه کاخ بانو لونا رو در پیش گرفتم

( از زبان نیلا)

با لبای آویزون شده به لباسام و دست و صورتم که پر از آرد شده بود نگاه میکردم و بانو غش غش میخندید که ....

با ورود ناگهانی آردین همه بهش چشم دوختیم و بانو به زور خندشونو جمع کردن

به سرعت اومد طرفم و دستمو گرف و این ور اون ورم کرد و سر از پامو نگا کرد

آردین: چیزیت که نشده؟ سالمی؟ آسیبی ندیدی؟

و خیره شد بهم با تعجب نگاش میکردم و همون طور با چهره وار رفته به بانو نگاه کردم مگه باید طوریم میشد؟ چیزی شده بود و من نمیدونستم؟

با صدای شوک شده گفتم: برا چی باید آسیب ببینم؟ با بانو داشتیم اینجا آشپزی میکردیم

دستمو ول کرد و چشاشو باز و بسته کرد و پوفی کشید

یهو با دادی که زد چشامو بستم مطمئن بودم کر میشم

آریدن: نباید یه اطلاعی بدی که دیر میای؟هـــــــــــا؟

چشامو آروم باز کردم همچین وحشی شده بود که کارد میزدی خونش در نمیومد

عقب ،عقب رفتنان آروم پشت بانو قایم شدم

دستی به گردنش کشید

داشتیم تو سکوت همو نگاه میکردیم که خنده بانو سکوت شکست

با تعجب بهش نگاه کردیم

دستشو زیر دلش گذاشت و پشت خنده هاش گفت : خدای من ...خیلی وقت بود ...که اینجوری ..نخندیده بودم

وقتی خندش تموم شد دستشو بالا آورد و رو به آردین گفت: تا حالا این جوری نگران ندیده بودمت آریدن خان

آریدن که انگار کمی آروم شده بود نفسی کشید: نگران نیستم بانو فقط از سر به هوایی بعضیا حرصم میگیره

لبامو دادم تو دهن مبارکم

بانو : نترس چیزیش نشده داشتیم اینجا با هم آشپری میکردیم به لطف اون کلی خندیدم و با کمکش شیرینیای خوشمزه ای درست کردیم

آریدن: ببخشید اگه اذیتتون کرد

و با اخم نگام کرد که شونه ای بالا انداختم

بانو : اذیت که نه فقط ....

با تعجب نگاش کردم بانو با چشایی خندون خیره شد بهم

بانو : خیلی بامزس

جـــان؟ بامزه؟

لبام کش رف چه حرف خوشحال کننده ای

آریدن نگاهی گذرا بهم انداخت و ...نگاش رو لباسام ثابت موند

آریدن: الان با این لباسا میخوای بری کتابخونه ؟

نگاهی اجمالی به خودم انداختم

: خب چشه؟

با حرص و خشم گف

آریدن: فقط چند ثانیه رو مخم راه نرو

لبام ناخودآگاه کش رفتن و خنده بر روشون جوانه زد.

بانو به آرومی دستمو گرف و رو به آردین گف

بانو: کمی اینجا منتظر بمون الان میاییم

و با خودش کشوندتم و وارد اتاقش شدیم

با تعجب به اطراف نگاه کردم چه اتاق اشرافی و جالبی بود

بانو : بیا اینو بپوش

با قرار گرفتن لباسی مقابل چشمام به بانو خیره شدم و بعد به لباس

چشام با دیدن لباسه برق زد

چه زیبا و پرنسسی ، کرمی رنگ و گلدوزی شده با یقه هفت و آستینای بلند که رو مچش کش بود و بقیش مثل گل رز باز میشد

با لبخندی به بانو نگاه کردم و با تعظیم کوتاهی رو بهشون گفتم

: از لطف و محبتتون ممنونم ولی فک نکنم .. شایستگی پوشیدن همچین لباسی رو داشته باشم

بانو لونا: اغراق نکن کمکت میکنم بپوشی

و هلم داد تو یه اتاق کوچیک

بندای پشت لباس رو برام بست و کلاه رو از سرم برداشت و با باز کردن کش ،موهام دورم ریخته شدن

بانو لونا: خدای من چه موهای زیبا و نرمی برا چی اینارو داخل کلاه قایم کردی؟

لبخندی زدم

: مامانم یه بار چیز جالبی بهم گفت با اینکه شاید خیلی مهم نباشه و بی اهمیت ولی خب برا من خیلی مهم شد

بانو لونا: یعنی به خاطر اون موهاتو نشون نمیدی؟

سری تکون دادم

: مامانم یه بار گف موهات رو به هیچ مردی نشون نده، تا وقتی که یه آدمِ درست و حسابی عاشقت شه.

اون‌موقع فقط برای اون بازشون کن. گف یادت باشه، مردها همیشه جذب موهای بلند و زیبا می‌شن و ازش تعریف می‌کنن، اما این تعریف‌ها فریبنده‌ست. مبادا ساده باشی و فکر کنی هر کسی که از زیباییِ ظاهرت تعریف کرد، همون آدمِ موندنیه.

خیلی‌ها میان که فقط مجذوبِ این تارها می‌شن و وقتی دلشون رو زد، می‌رن. اما تو… نباید به خاطرِ رفتنِ هیچ‌کس، این موها رو کوتاه کنی یا خودت رو تغییر بدی. اون‌قدر صبر کن تا کسی پیدا شه که نه فقط برای زیبایی‌شون، بلکه برایِ تمامِ وجودت کنارت بمونه. کسی که حتی اگر روزی موهات هم مثل جوونیمون سفید شد، باز هم با همون نگاهِ اول بهت خیره بشه. برای اون‌جور آدمیه که باید موهات رو آزاد کنی… نه برای رهگذرهایِ بی‌مقدار.»

مامانم برا موی بلند خیلی ارزش قائل بود و معتقد بود که بیشتر کسایی که موهاشونو کوتاه میکنن به خاطر اینه که کسی که خیلی عاشقش بودن موهاشونو میپرستیدن و بعد ترک شدن موی بلند براشون اهمیتی نداره و از موی خودشونم بیزار میشن به خاطر همین بهم میگف مواظب موهات باش و به هر مردی نشون نده ، البته کوتاه کردن هر مویی به معنای ترک شدن نیس»

بانو لونا با لبخند کم رنگی دستمو گرف

بانو لونا: میخوای برا همیشه پنهون کنی؟

لبخندی زدم

: خب نه بعد اینکه به هدفم رسیدم بازشون میکنم ، وقتی که مردی دید و تعریفی نکرد ازشون

با تعجب نگام کرد

بانو لونا: چه معیار جالبی

سری تکون دادم

بانو: من میرم بیرون توام آماده شو بیا

تعظیمی کردم

: چشم

و رفت بیرون

به اینه خیره شدم و چرخی زدم ، چه خوشگل شده بودم موهام تابی خوردن و این دلیل من بود برا باز نکردن موهام

داشتم چرخ میزدم که ... با دیدن آردین تو چارچوب در ایستادم و پام سکندری خورد

بدون حتی پلک زدنی خیره نگاش میکردم و قلبم رو صد بود

آروم اومد طرفم و گوشه ای از موهامو تو دستش گرف

خیره شدم به موی تو دستش

اگه ...چیزی در مورد موهام نگه ...

خیره خیره موهامو از نظر گذروند و بدون حرفی ...کشید کنار

دم در بود که گف: بیرون منتظرم

و رفت

یه قدم رفتم عقب و دستمو رو قلبم گذاشتم