امشب همش در حال گشت زنی در محله هایی تا حدودی خوفناک هستم! انتظار دارم تا مسافری پیدا شود و وِیز! من را از این گودال تاریک به بیرون راهنمایی کند.
ترسی در وجودم رخنه کرده و من می خواهم هر جور شده به جایی، مغازه هایی روشن، پیاده روهایی با عابرانی جوان و خوش پوش و خندان حتی شده نمایشی! بروم.
گویندهی کتاب صوتی نکته ای دل انگیز را در گوشم زمزمه می کند، به یاد می آورم که همش از درون خودم هست و من را آرامشی خلسه کننده فرا می گیرد!
من اینجا در کوچه تنگ و تاریک تا لحظاتی پیش مردد و یخ زده از درون بودم ولی الان شمعی گرم! در درونم شعله ور شده،صورت و دستانم هم گرمای آن را به خود می گیرند.
مسافری نصیب من شده! پیرمردی فرتوت، به زحمت به این طرف خیابان می آید، قادر به راه رفتن معمولی هم نیست! کمی غصه ام می شود که چرا دور نزدم و از نزدیک سوارش نکردم، خیلی عجیب است، در طول مسیر جوابهای بی ربط به سوالاتم می دهد.
وقتایی که حس راحتی و اعتماد به نفسی غالب به مسافرانم دارم صحبتهایم را با سوالهای تشریحی آغاز می کنم ( نه سوالهای دو گزینه ای!)
اما این مرد پیر مثل اینکه مشکل شنوایی دارد، صورتش یخ زده، خیلی کوچه بازاری و عامیانه حرف می زند ولی خیلی دلی حرفهایش را می زند و گوشهای من را در چنگال صحبتهایش اسیر می کند، قلب صافی دارد این را از انرژیهای آدمها زود می فهمم، شاید ظاهر آدمها تا اندک لحظاتی، خودنمایی کنند ولی بعد از آن، انرژی، لحن و صداست که نقش اول را به خود می گیرد!
از 1350 تا حالا مشغول به کار کفش دوزی در کارگاهی تاریک و گندیده به قول خودش،اوستایش برایش اسنپ گرفته بود.
روزی چهل تومان دستمزدش هست (چقدر کم!) علامت سوالی عجیب ذهنم را در بر می گیرد که چرا اینقدر کم؟! چطور زندگی می کند و چرخاندنش پیشکش!
تا جایی دوردست می برمش، پرنده پر نمیزند، منطقه سرد و انرژی کُش! اصرار دارد که نرسیده به موقعیت نشان داده شده در ویز پیاده اش کنم و من بطور مصمم و جدی بهش می فهمانم که خودم تو را تا آخر این بن بست تنگ و تاریک خواهم رساند (خوب شد هم رساندم) شاید خجالت می کشید که خونهی نقلی 50 متریش را ببینم!
کرایه اش یازده و پونصد می شود ولی من دلم برایش می سوزد، پنج تومنی را از جیبش درآورده و آبرومندانه به دنبال هزاری و دو تومنیست ولی انگار چیزی در جیبهای مندرسش نیست و من می گویم صفای شما، زنده باشی پیرمرد برو همین کافیه!
چقدر خوشحال می شود و باز با زحمت فراوان از ماشین پیاده می شود، نگاهی تصادفی به کفشهایش می اندازم، کفشهایی که با ذوق، و کلی هم در مسیر خانه اش تعریفشان را کرده بود، کفشهایی با کفی طبی مخصوص و رویهی چرم طبیعی که با دستان خودش درست کرده بود، کفشهایی که مثل یک مدال افتخار به جای گردن به پاهایش بود، کفشهایی که دلخوشی این روزهایش هست، اما چرا آنقدر دوست داشتنی و عزیزند این کفشها؟!
پیرمرد به طور مادرزادی پاهایش برعکس و علاوه بر آن کج بودند و به هیچ عنوان کسی غیر از خودش و دستان هنرمندش قادر به دوخت کفشی نبوده که بتواند راه رفتنی حتی کم برای او به ارمغان بیاورد!