بلافاصله به من زنگ می زند، صدای خانم جوانی با شور و انرژی بالا نسبت به ساعتهای پایانی و خسته کنندهی شب!
من هنوز حتی سوار ماشین نشده ام، هنوز به دنبال برداشتن سوئیچ ماشین و کاپشنم هستم.
زیر پل هوائی در کنار یک آقای جوانی ایستاده، صورت خندان و سفیدش از دور، کامل مشخص است.
لبریز از احساس خوشحالی و غرور، با زبان بدنش به من می فهماند که اهل تلف کردن وقت با جنس مخالف نیست!! بلکه قصدش فقط پیدا کردن یک همدم و در عین حال تکیه گاه مطئمنی ست.
من حواسم نبود ولی او طعنه ای طنزآمیز به یکی از سوالات گوینده کتاب صوتی میزند و باز هم خنده ای کوتاه.
نمیدانم ولی هر مسافری برای خود داستان تو درتویی دارد، سفرهای کوتاه اسنپ جوابگوی حتی نگاهی سریع به این مارپیچ تو درتو را نمی دهد! طبیعتا رانندگی اسنپ را به این دلیل (البته یکی از خیلیها) دوست دارم چون با مسافر خیلی کم چشم در چشم می شوم و اینجا باید یک حس فراتر از پنج احساس کهن به سطح بیاید تا شاید کنجکاویم را ارضا کند و یا شاید من را از خطری آگاه کند! این حس، بدون نیاز به زمان و مکان، ناخودآگاه فعال می شود!
احساس می کنم یک حس سنگین و غم انگیزی در پشت سرم به جریان افتاده، نگاه می کنم می بینم در صفحه موبایلش با حالت تعجب تا حدودی غم انگیز زل زده! به عادت همیشگی چیزی نمی گویم و صبر پیشه می کنم.
به همون آقای جوانی که در کنارش زیر پل با اعتماد به نفس زیاد ایستاده بود زنگ زده و عصبانی از او می پرسد که این دو کلمهی آخر پیامکت دیگر چه بود! من احمق خر! فقط به خاطر تو در این سرمای استخوان سوز! اسنپ گرفتم و نهار نخورده از سر کارم مستقیم پیشت اومدم تا بهت نشون بدم که برای من مهمی! و تو با این دو کلمه، گند زدی به همهی دلخوشیهای امروز و امشب و فرداهای من!!
من را بگو... چقدر حس فضولیم به اوج خودش رسیده بود! رانندگی ماشین را به اتوپایلوت ناخودآگاهم سپرده بودم و بی صبرانه می خواستم بدانم اون دو کلمه چی بودند!
با حالت عصبانیت تماسش را قطع کرد و بعد از چند لحظه با تسلط خیلی زیاد از من پرسید شما نتورکری؟! گفتم چرا؟ گفت چون به این مدل کتاب صوتی گوش میدی! گفتم قبل تر ها به مدت یکسال بودم ولی اصلا با روحیاتم سازگار نبود، در آخر هم اضافه کردم که اگر مجرد بودم نتورک را بکوب ادامه میدادم!
سریع با لحن حق به جانب گفت من هم مجردم و بکوب ادامه دادم ولی نتیجه ای نگرفتم هیچ، بلکه روابط دوستانه ام را هم از دست دادم.
نمی خواستم حالت طرف پاسخگو و حلال مشکلات را به خودم بگیرم ولی بهش گفتم که خیلی مسائل در زندگی پیش میاد تا در حد نشانه ای باشه و دربهای جدیدی به روی تجربیات جدیدتر باز کنه... حالا این مسائل میتونه خیلی شیرین باشند، میتونه خیلی هم تلخ!
دقایق میگذشتند ولی وجود این خانم از اعتماد به نفس خالی میشد، خیلی تلاش میکرد که ذهنش را درگیر آن دو کلمه و حس بد منتقل شده از آن آقای جوان نکند ولی انگار امشب، باز، درسی مکرر برایش داشت، درسی که برای همهی ما آدما روز و شب در حال تکرار شدن هست، اینکه روح و روانمان ارزشی بسیار والا دارد اینکه ما نباید بی رحم بشیم، نباید بی توجه بشیم! بلکه فقط و فقط باید آگاهی مان را بالاتر ببریم، ما باید بیدار شویم و ناظر بی طرف تمام احساساتمون چه خوب، چه بد، چه زیبا و چه زشت باشیم.