بیشترین زمان همسفری یا بهتره بگم همراهی را با این مسافر داشتم! به مدت دو ساعت و نیم!
یک کارگر آقا، قالب بند ساختمان که اولش از نشستن در صندلی شاگرد ممانعت کرد، گفتم چرا نمیای جلو؟! گفت لباسهایم خاکی و جالب نیستند... گفتم بیا جلو این حرفها چیه؟!
چند متری با ماشین رفتم جلو تا وارد یک کوچه بشم که خانم پژو 206 سواری به رنگ سفید همراه با دختر و پسر نوجوانش، با ماشینم تصادف کرد، ماشین خودش بیشتر صدمه دید و ماشینم کمی سپرش رفت تو،
خانمی بود با پوست سبزه که دخترش، صورتش را به طرز زیبایی به ارث برده بود ولی با این سن کمش، جذبهی خاصی داشت! دخترک چشمان بس نافذی داشت، چشمانی که آدم را میخکوب می کرد!
من موقع تصادف کردن معمولا آرام هستم ولی وقتی راننده مقابل، همراه با بچه باشد بسیار آرامتر و خوشرو تر می شوم، چون اصلا نمی خواهم به هیچ قیمتی خاطرهی بد و زننده ای در ذهن بچه های کم سن و سال نقش ببندد.... اما این خانم خیلی جوشی بود! و مرتب عصبانی تر میشد، از قضا اونجا محلهی خودشون بود و در زمان بسیار کمی پدر، مادر، برادر، خواهر و الی ماشااله... همگی سر بزنگاه رسیدند، پدرش کمی مریض احوال بود و خواست با کمترین لغزش من، پتک سنگین غم روزگارش را بر سرم فرود بیاورد!
یک لحظه دیدم دارم بی شیله پیله، صادقانه و خیلی دلی باهاشون صحبت می کنم، این را وقتی متوجه شدم که همگی با تعجب به من نگاه می کردند و حرف دیگری باقی نمونده بود، از همه عجیب تر برادر و پدر این خانم بودند که عجیب کوتاه اومده بودند، به خصوص وقتی گفتم من این آقا (اشاره به مسافر کارگرم) را می خوام به کارش برسانم، آقای مسافر هم خیلی ذوق کرده بود!
پدر و برادر و مادر به افسر راهنمایی می گفتند که خودمون حلش می کنیم و با هم کنار میایم، پدر اون خانم اعصابش خیلی آروم شده بود، برادرش هم داشت تلفنی به صافکار می گفت ماشین خواهرم زیاد چیزیش نشده و یک جورایی همگی داشتند به نفع من صحنهی تصادف را پیش می بردند، حتی افسر راهنمایی و رانندگی هم همین کار را داشت می کرد!
خانم راننده که اوضاع را اینطور دید خیلی عصبانی شد و گفت باید خسارت من را کامل پرداخت کنید، با هم به سراغ چند صافکار رفتیم و من خسارتش را تمام و کمال پرداخت کردم، در آخر برای اینکه آرامترش کنم به نزدیکیش رفتم و کلی ازش معذرت خواهی کردم که بی احتیاطی از طرف من بود و من را ببخش که وقتت را تلف کردم و باعث شدم اعصابت خرد شود! نگاهی مات و مبهوت در من انداخت و با برادرش سوار پژو 206 شد و رفت.
در همه ی این مدت آقای کارگر همراه من بود و نه او دلش آمده بود سفرش را لغو کند نه من پایان سفر را بزنم، در طول مسیر هم کلی با هم صحبت کردیم، به او بابت بچه دار نشدنش دلداری دادم، و گفتم من و خانمم هم بعد از پنج سال با کلی دوا و دکتر بچه دار شدیم ولی آخرش معجزه شد.
من و تو خیلی چیزها را نمی تونیم از بالا ببینیم شاید حکمتی باشه، شاید هنوز اوضاع دلخواه کائنات، فراهم نشده و خیلی چیزهای دیگر.
از وقتی که آقای کارگر (مسافرم) را با موفقیت به مقصدش که یک ساختمان نیمه کاره بود رساندم آنچنان آرامش و شادی واقعی من را فراگرفته که قابل توصیف نیست!
آرامش من
سپاسگزارم