راستش تا این موقع که دارم این پست رو مینویسم سال 99 برای من سال خوبی نبوده (البته برای اکثر جمعیت کره زمین نبوده). بنا بود کارم رو یه تغییر رو به جلو بدم و به خاطرش از کار قبلیم بیرون اومدم ولی به خاطر شرایط کووید نتونستم کارم رو شروع کنم و عملا 6 ماهه خونه نشینم که به خودی خود چیز بدی نیست ولی خسته کننده شده و اینکه هیچ افقی از اتمام این وضعیت ندارم هم فرسایشی‌ترش میکنه.
خب همه اینها تا چند روز پیش بزرگترین مشکلات زندگی من بود ولی از چند روز پیش یه مساله مربوط به سلامتیم(کرونا نه)پیش اومد که یهو همه چیز رو تحت الشعاع قرار داد. ناگهان کرونا ،کار و خونه نشینی تبدیل شدن به مسایل ثانویه و تقریبا میتونم بگم دیگه اهمیت چندانی برام ندارن.
داشتم به این فکر میکردم موضوع‌هایی که توی زندگی هر کدوممون برامون مهمه تا کجا اهمیت داره یعنی چه مشکل بزرگتری باید پیش بیاد که موضوع قبلی برامون بی‌اهمیت بشه؟ مطمئنا سلامتی خودمون و عزیزانمون یکیشه ولی حتما چیزهای دیگه هم هست.
یه جا میخوندم برای اینکه آدم‌ها دغدغه‌های متعالی داشته باشن، مثلا محیط زیست یا دغدغه آزادی، باید یه سطحی از رفاه داشته باشن. سخته به آدمی که شکمش رو روزانه به سختی سیر میکنه بقبولونی از پلاستیک استفاده نکن که ماهی‌ها توی اقیانوس آرام آسیب نبینن.
خلاصه برای اینکه غم‌هامون مشکل‌های کوچیک باشه باید مشکل بزرگی نباشه.
غم‌های زندگی‌هاتون کوچیک. :)
99
