تقریبا ده دوازده سالی میشود که من دچار سندروم خشکی چشم هستم، به این معنی که چشمان من خیلی خیلی کمتر از آنچه که باید اشک ترشح میکنند و من به ناچار یک قطره و دو ژل در چشمانم می ریزم تا جبران اشکی که ندارم را بکنند. تا وقتی که ساعت خوابم خیلی عقب نیافتد یا گریه نکنم این داروها کار آمدند اما اگر رعایت نکنم چشمانم دچار خارش وحشتناکی میشوند و حس میکنم که در آنها جسم خارجی است. اوایل وقتی این حس ها سراغم میآمد مدام جلوی آینه چک میکردم مبادا واقعا چیزی در‌چشمانم هست ولی به مرور فهمیدم که این معلول آن شرایط پزشکی است که دچارش هستم. چند وقت پیش شب خیلی حس بدی در چشمانم داشتم و مثل همیشه قطره ریختم و خوابیدم صبح که بیدار‌شدم دیدم دو مژه بزرگ در آن چشم اذیتم بود.
خوب در این سال ها من به این شرایط عادت کردم، اما چیزی که به آن هیچ وقت عادت نکردم نبون اشک هنگام گریه است نه به خاطر دردسرهای بعد از گریه که برایم ایجاد میشود بلکه به خاطر همان موقع گریه کردن، آن احساس ریختن قطره های اشک روی گونه من دلم برای آن قطره ها خیلی تنگ میشود. فکر میکنم شاید اگر قطره ایی از چشمانم می ریخت من بعد از گریه سبک تر میشدم. احمقانه است ولی وقتی کسی را میبینم که موقع گریه کردن پشت سر هم از چشمانش اشک می آید فقط غبطه میخورم.
پ ن:جنیفر آنیستون از بازیگران مورد علاقه من است، در یک مصاحبه دیدم او هم از سندروم خشکی چشم رنج میبرد، در آن مصاحبه میگفت اگر خانه را بدون اشک مصنوعی ترک کنم دچار استرس زیادی میشوم، من هم همین طور هستم.
