
من هفت یا هشت سال بعد از اینکه گواهینامه گرفتم، شروع به رانندگی کردم منظورم رانندگی واقعی و رسیدن از نقطه A به B هست نه رانندگی تمرینی وقتی یه نفر کنارت نشسته و برات راه میگیره.اینکه چرا اینقدر دیر شروع کردم شاید چند تا دلیل داشته باشه یکی اینکه میترسیدم (هنوز هم میترسم) یه دلیل دیگه هم این بود که ماشین نداشتم که خب الان دارم.ولی چیزی که اذیتم میکرد اوایل رانندگی این نبود که راننده ماهری نیستم یا عکس العمل هام سریع نیستن یا خاموش میکنم، این بود که بقیه چی در مورد من فکر میکنن. بقیه راننده ها چه فکری در مورد من میکنند وقتی یه اشتباه میکنم. این فکر این قدر توی من قوی بود که یادمه یه بار که داشتم از سر کار برمیگشتم خونه و داشت بارون میاومد من به بقیه ماشینها نگاه میکردم که ببینم اونها برف پاککنشون رو روی چه سرعتی تنظیم کردن، با وجود اینکه من راحت تر بودم سرعت برف پاککن بیشتر باشه تا شیشه زیاد خیس نباشه ولی تصور میکردم بقیه حالا فکر میکنن شاید من خیلی مبتدی هستم که از این سرعت استفاده میکنم.
فکر میکنم بزرگترین عامل نگهدارنده و بازدارنده توی زندگی من همینه که بقیه چی فکر میکنن،توی تمام زوایای زندگیم.چند وقتیه دارم به این موضوع دارم فکر میکنم که چطور میشه تعادل برقرار کرد بین این همرنگ جماعت بودن و واسه خود زندگی کردن.