
داستانِ غریبی دارد سفر! بعضی که می روند غربت را در چشمان بی خبرت پیدا می کنی که بهت زده دوخته می شوند به راه و بی صدا می بارند بر راه!بعد این هر چه می بینی و می گویی اوست و با اوست!!
بعضی اما همین که می روند،ردِ پژواک زمزمه ی غریبه ی آشنایی را در چاه عمیق حفر شده ی دلت پیدا می کنی که ؛منِ به سفر رفته برگرد! منِ به سفر رفته برگرد! منِ به سفر رفته برگرد!
آن سفرکرده تمامِ خودِ توست...آن سفررفته به یغما برده تمامت را!بعد این هیچ نمی بینی و نمی گویی !!